“ทั้งยังเป็นแค่ศิษย์ฝ่ายนอก…เดี๋ยวนี้คฤหาสน์เฉวียนโยวสิ้นไร้ไม้ตอกถึงขั้นต้องส่งศิษย์ฝ่ายนอกเข้าแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางแล้วหรือ?”
ชายวัยกลางคนที่มองจ้องต้วนหลิงเทียนอยู่ สายตามันเต็มไปด้วยความดูแคลนหยันหยาม “ไอ้หนู วันนี้เจ้านับว่าโชคร้ายจริงๆที่เจอข้า…เจ้าจักกลายเป็นศิษย์คฤหาสน์เฉวียนโยวคนที่ 23 ที่ข้า กงซุนจิ้ง ผู้นี้เข่นฆ่า!!”
“แน่นอนว่า เจ้ายังเป็นศิษย์ของคฤหาสน์เฉวียนโยวคนที่ 23 ที่ข้าพบเจอในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางแห่งนี้เช่นกัน”
ชายวัยกลางคนที่เรียกตัวเองว่ากงซุนจิ้งนั้น คำพูดคำจาทั้งแววตาของมันเห็นชัดว่าคิดเข่นฆ่าต้วนหลิงเทียน!
และฟังจากสิ่งที่มันพูดออกมา เห็นได้ชัดว่ามันได้เข่นฆ่าศิษย์ของคฤหาสน์เฉวียนโยวที่เข้ามาแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางแห่งนี้ไป 20 กว่าคนแล้ว…
“เจ้ามีความแค้นกับคฤหาสน์เฉวียนโยวงั้นรึ?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามออกไปอย่างใจเย็น ขณะเดียวกันเขาก็เริ่มมองไปยังป้ายประจำตัวที่ห้อยแขวนไว้บริเวณเอวของกงซุนจิ้ง “อ้อ…ที่แท้เจ้าเป็นศิษย์ของคฤหาสน์ปี้ชิงนี่เอง”
และพอเห็นป้ายประจำตัวอีกฝ่าย ต้วนหลิงเทียนก็เข้าใจเรื่องราวได้ทันที
คฤหาสน์ปี้ชิงที่ว่า ก่อนที่เขาจะเข้ามายังแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลาง เขาก็ได้ยินฉีเทียนหมิง 1 ใน 10 ผู้ตรวจการคฤหาสน์เฉวียนโยวกล่าวไว้แล้ว…
ว่าคฤหาสน์ปี้ชิงนั้น ก็เป็นคฤหาสน์อมตะระดับ 6 ดุจเดียวกับคฤหาสน์เฉวียนโยว
