อย่างไรก็ตาม วินาทีที่มันตบฟาดฝ่ามืออันอัดแน่นไปด้วยพลังเพลิงดุร้ายของมัน หมายระเบิดร่างหลิงเทียนจนสลายเป็นเถ้าธุลีนั้น ร่างต้วนหลิงเทียนก็อันตรธานหายไปจากสายตามันปานภูตผี!
คนทั้งคนกลับสาบสูญไปในความว่างเปล่า!!
ด้วยเหตุนี้ฝ่ามือของกงซุนจิ้งจึงได้แต่จั่วลมดังวืด!
“อะไรกัน!?”
เมื่อตบฟาดฝ่ามือจั่วลม ร่างกุงซุนจิ้งก็ถลันไปในอากาศนับร้อยหมี่ กว่าจะขืนร่างหยุดลงกลางหาวได้อีกครั้ง
และพอมันหันกลับมา มันก็พบว่าต้วนหลิงเทียนยังคงลอยร่างอย่างสงบไกลตา สองมือไพร่หลังมองมันด้วยสายตาเฉยเมยไร้แยแส
‘เมื่อครู่มันทำอะไรกันแน่ ไฉนข้ามองไม่เห็นความเคลื่อนไหวของมันเลย…’
กงซุนจิ้งจำต้องมองต้วนหลิงเทียนใหม่อีกรอบ ในสายตาเริ่มเผยความจริงจัง ก่อนจะเริ่มนึกย้อนถึงเรื่องราวเมื่อครู่
‘ตอนที่อยู่ๆร่างมันก็หายไป…ดูเหมือนความว่างเปล่าจุดนั้นคล้ายกระเพื่อมสั่นไหวเบาๆ’
‘หรือว่า…เมื่อครู่มันจะใช้ความลึกซึ้งเคลื่อนมิติที่ร่ำลือของกฏแห่งมิติ?’
พอคิดถึงจุดนี้ กงซุนจิ้งก็เริ่มสบายใจขึ้นหลายส่วน
“ข้าคิดไม่ถึงจริงๆว่าศิษย์ฝ่ายนอกของคฤหาสน์เฉวียนโยวเช่นเจ้า จักเข้าใจความลึกซึ้งเคลื่อนมิติของกฏแห่งมิติได้แล้ว…”
กงซุนจิ้งมองจ้องต้วนหลิงเทียนเขม็งพลางกล่าว
อย่างไรก็ตามมันพูดไม่ทันจบคำดี และคล้ายจะนึกอะไรได้ออก จากนั้นลูกตามันก็หดเล็กลงทันที “เจ้า…นี่เจ้ายังมีอายุไม่ถึงร้อยปี!?”
