หงจีที่เงียบมาตั้งแต่ต้นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
จนบัดนี้ภาพเรื่องราวในม่านแสงของลูกแก้วเงาลอยยังคงฉายวนต่อไปซ้ำๆ ฉากหงจีถูกทำร้ายจนร่วงฟ้าก็ฉายวนไม่หยุด เนื่องเพราะถงฉี่ซานยังไม่ได้หยุดจ่ายพลังเซียนอมตะต้นกำเนิด
“ต้วนหลิงเทียนคนนี้ไม่ใช่ขุนนางอมตะ 10 ทิศธรรมดาๆ…”
เหลือบไปมองม่านแสงที่ฉายร่างในชุดม่วงลอยค้างกลางหาวหลังจัดการหงจีได้อีกรอบ เสียงของถงฉี่ซานก็ดังขึ้น และด้วยความที่น้ำเสียงมันเข้มจนผิดปกติ หลายคนก็เงียบเสียงและหันมามองมันด้วยความสงสัย
“แต่มันยังมีอายุไม่ถึง 100 ปีอีกด้วย…”
และพอถงฉี่ซานกล่าวจบคำ ลูกตาทุกคนก็หดเล็กลง จากนั้นทุกคนโดยรอบก็พร้อมใจกันเงียบงันปานคนตาย
จังหวะนี้ต่อให้เข็มร่วงตกพื้นสักเล่ม น่ากลัวจะดังเข้าหูทุกคนชัดเจน
“ถง…ถงฉี่ซาน เจ้าเข้าใจอะไรผิดหรือไม่? ศิษย์ฝ่ายนอกคฤหาสน์เฉวียนโยวนั่นยังมีอายุไม่ถึงร้อยปีหรือ?”
ศิษย์คนหนึ่งของคฤหาสน์หลิ่วสือที่ฟื้นสติก่อนใคร อดไม่ได้ที่จะเอ่ถามถงฉี่ซานออกมาด้วยน้ำเสียงคลางแคลงสงสัย
“ข้ารู้ดีว่าทุกคนไม่มีทางเชื่อข้าแน่…แต่ทั้งหมดเป็นความจริง หงจีที่ประมือกับมันย่อมรู้ดีที่สุด เพราะไม่ยากอะไรที่จะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเลือดเนื้อของเจ้านั่นตอนอยู่ใกล้ๆ…”
ถงฉี่ซานกล่าวจบก็ยักไหล่เบาๆ
มันเองก็ไม่คิดว่าทุกคนโดยรอบจะเชื่อคำพูดของมันแต่แรก เพราะการได้ฟังกับได้เห็นกับตา มันเป็นสองเรื่องที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
