ด้านคฤหาสน์เฉวียนโยว เหล่าอาวุโสทั้งหลายที่ได้รับการติดต่อจากสหายที่คฤหาสน์หลิ่วสือก็งงกันเป็นแถบ เพราะอยู่ๆก็ถูกสหายส่งข้อความมาโวยทั้งสาปแช่งอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว…
“ใจเย็นสหาย เจ้าพูดเรื่องอะไรของเจ้าอยู่กัน…ต้วนหลิงเทียน? ศิษย์ฝ่ายนอกอายุไม่ถึงพัน? ขุนนางอมตะ 10 ทิศที่เข้าใจความลึกซึ้งของกฏมิติ 6 ประการ? นี่เจ้ารับประทานโอสถผิดขนานมาหรือไม่?”
“คางคกเฒ่า เจ้าแน่ใจหรือว่าไม่ใช่ทางเจ้าได้ข้อมูลมาผิดๆ? หากคฤหาสน์เฉวียนโยวข้ามีตัวตนเช่นนั้น ไฉนข้าจึงไม่ทราบได้เล่า?”
“หืม? อันใดนะ ตอนนี้มันได้อันดับที่ 93 แล้วงั้นหรือ? รอข้าก่อน…ข้าขอไปดูที่ตำหนักเคลื่อนย้ายก่อน”
…
เหล่าอาวุโสของคฤหาสน์เฉวียนโยวทั้งหลาย หลังติดต่อส่งขอความคุยกับสหายจนรู้ความ ก็เร่งรุดเหินร่างไปยังตำหนักเคลื่อนย้ายกันจ้าละหวั่น สุดท้ายจึงได้เห็นความจริงบนม่านแสงตารางจัดอันดับในลานหน้าตำหนักเคลื่อนย้าย
“ให้ตายเถอะ…เรื่องจริงหรือนี่ มีคนเช่นนี้อยู่จริงๆ?”
พอเหล่าอาวุโสที่เร่งรุดเหินมา พบเห็นชื่อต้วนหลิงเทียนในอันดับที่ 93 ของแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางมีคำคฤหาสน์เฉวียนโยวเขียนต่อท้ายจริงๆ พวกมันก็ยืนเหวอหน้าตารางจัดอันดับไปพักหนึ่ง
ขณะเดียวกัน พวกมันก็ได้ยินเสียงสนทนาดังระงมในลานเรื่องต้วนหลิงเทียนพอดี
ผู้คนแถวนี้กำลังคุยกันว่า
