‘แต่ก็เป็นเรื่องธรรมดา…’
‘ที่นี่จะอย่างไรก็เป็นที่ราบไร้จุดอับ พอมาถึงที่นี่ก็ไม่มีที่ให้หลบอะไร เกิดเจอคนต่างคฤหาสน์ขึ้นมาก็ต้องปะทะกันเป็นธรรมดา…’
ต้วนหลิงเทียนไม่ได้แปลกใจอะไรที่เห็นคราบเลือดแห้งกรังมากมายแถวนี้
เพราะลักษณะภูมิประเทศที่ราบแบบนี้ ก็เสมือนถูกกำหนดให้เป็นทุ่งสังหาร
ในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลาง มีเพียงช่วงชิงคะแนนสะสมของผู้อื่นเท่านั้นถึงจะเพิ่มคะแนนสะสมของตัวเองได้ และคนในคฤหาสน์อมตะเดียวกันก็ไม่อาจแบ่งปันคะแนนให้กันได้
เช่นเดียวกับต้วนหลิงเทียนในปัจจุบัน
ต่อให้จะมีศิษย์ของคฤหาสน์เฉวียนโยวมาทำลายป้ายหยกสะสมคะแนนใกล้ๆหมายส่งคะแนนให้เขา คะแนนในป้ายหยกของเขาก็จะไม่เพิ่มขึ้นแต่อย่างไร
ไฉนจึงมีกฏแบบนี้…ก็เพื่อป้องกันให้ไม่เกิดการส่งคะแนนให้กันจนติด 20 อันดับแรก!
แน่นอนว่าหากเป็นคนต่างคฤหาสน์อมตะ ก็สามารถถ่ายโอนคะแนนให้กันได้ แต่ก็มีไม่กี่คนที่คิดจะทำอะไรแบบนั้น
หนึ่งเลยก็คือ การทำแบบนั้นมันเสี่ยงมาก หากถูกพบเจอก็มีโทษถึงประหาร!
เหตุผลที่ 2 ก็คือ ต่อให้เสี่ยงทำอะไรแบบนั้น ก็ไม่แน่ว่าจะได้ในสิ่งที่ต้องการ ไม่วายเอาชีวิตไปเสี่ยงอย่างเสียเปล่า
อย่างไรก็ตามมีคำกล่าวที่ว่า ความมั่งคั่งมาพร้อมความเสี่ยง อยู่…
แม้จะมีไม่กี่คนที่เลือกจะทำอะไรแบบนั้น แต่ก็มีคนที่ลอบกระทำการดังกล่าวอยู่ไม่ขาด
