“เจ้ามีโอสถบูรณะเต๋าร้อยเม็ดจริง ๆ หรือ?”
จี้เฟยปล่อยคอเจียงผิงอัน สิ้นความติดเล่นสนุกในกาลก่อน ดูเคร่งขรึมขึ้นมา
นางไม่เชื่อว่าเจียงผิงอันจะมีโอสถบูรณะเต๋ามากมายเพียงนั้นจริง ๆ
“จะโกหกเจ้าไปทำไม?”
เจียงผิงอันถามย้อน
“ข้าจะไประดมทุน”
โอสถบูรณะเต๋าร้อยเม็ดเท่ากับเก้าร้อยกฎเกณฑ์ กระทั่งยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการอย่างจี้เฟยยังนำกฎเกณฑ์มากมายเพียงนั้นออกมาในครั้งเดียวมิได้
แต่เบื้องหลังนางก็ยังมีเผ่าปีศาจจิ้งจอกเก้าหางอยู่
จี้เฟยไปหามารดาของนาง เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้อีกฝ่ายฟัง
“เจ้าแน่ใจนะว่าโอสถในมือบุตรศักดิ์สิทธิ์เป็นของจริง?”
จี้ซืออวี่ไม่เชื่อว่าผู้ฝึกตนซึ่งบรรลุเพียงกฎเกณฑ์ขั้นสามจะมีโอสถบูรณะเต๋าในมือมากมายได้ ต่อให้คนผู้นี้จะเป็นเจียงผิงอันก็ตาม
นอกจากสำนักหลอมโอสถ ขุมกำลังน้อยนักจะมีโอสถบูรณะเต๋ามากมายเพียงนี้ในคราวเดียว
“เรื่องนี้… ยังมิแน่ชัด”
จี้เฟยไม่แน่ใจ
โอสถปลอมมักปรากฏในตลาดบ่อยครั้ง ตาเปล่าลำพังยากพินิจได้
จี้ซืออวี่กล่าว “บางทีบุตรศักดิ์สิทธิ์อาจไม่รู้ก็ได้ว่าเป็นโอสถปลอม คิดว่าเขาเจอทรัพย์ยิ่งใหญ่ ไว้เราไปดูก่อน แล้วค่อยเตือนอ้อมๆ ถนอมน ้าใจ”
จี้ซืออวี่พาจี้เฟยกลับมาหาเจียงผิงอันที่ตำหนักเจ้านิกาย
“ลำบากบุตรศักดิ์สิทธิ์แล้ว หลั่งเลือดสู้เพื่อนิกายเทวมารของเราจนดูเหนื่อยโทรมนัก”
จี้ซืออวี่มีบรรยากาศสง่างาม สวมอาภรณ์เช่นคนปกติ ดูสง่ากว่าจี้เฟยผู้ใช้แถบผ้าไม่กี่แถบปกปิดก
