ให้กับต้นกล้านี้…”
“สามร้อยกฎเกณฑ์” เจียงผิงอันเสนอราคาต่อไป
จี้ซืออวี่จมสู่ภวังค์ครุ่นคิดหนัก จึงเอ่ยปาก “ต้นกล้านี้ เราเผ่าปีศาจจิ้งจอกเก้าหางลดเวลาเติบโตของมันไปแล้วหกร้อยปี…”
“เจ็ดร้อยกฎเกณฑ์ขาดตัว”
“ตกลง!”
จี้ซืออวี่หัวเราะร่าเสียจนหางจิ้งจอกแทบโผล่
เนื่องจากสงคราม เผ่าปีศาจจิ้งจอกเก้าหางเสียทรัพยากรไปมหาศาล ไม่มีทรัพยากรเพิ่มเติมจะเลี้ยงพฤกษากระจ่างเต๋าแล้ว
ยามนี้ขายมันได้ในราคาสูง ย่อมเป็นเรื่องดี
บุตรศักดิ์สิทธิ์โง่เง่าผู้นี้สมองมีปัญหา เก็บทรัพยากรไว้พัฒนาการฝึกฝนของตัวเองก็ได้แท้ ๆ แต่เขากลับนำมาซื้อต้นกล้าพฤกษากระจ่างเต๋า เกลี้ยกล่อมเช่นไรก็ไม่เปลี่ยนใจ
นี่เท่ากับว่าพวกนางเผ่าปีศาจจิ้งจอกเก้าหางเสียเพียงสองร้อยกฎเกณฑ์ แล้วก็ได้โอสถบูรณะเต๋าร้อยเม็ดมาเปล่า ๆ!
บุตรศักดิ์สิทธิ์โง่เง่า รอปลูกพฤกษากระจ่างเต๋าไม่งอกก่อนเถอะเดี๋ยวก็ร ่าไห้เอง
ข้างกันนั้น จี้เฟยมองเจียงผิงอันราวมองคนโง่ ผู้ฝึกตนระดับต ่าก็คิดเลี้ยงพฤกษากระจ่างเต๋าได้หรือ?
จี้ซืออวี่รับโอสถบูรณะเต๋าไป ให้สองร้อยกฎเกณฑ์กับเจียงผิงอันแล้วนำต้นกล้าพฤกษากระจ่างเต๋ามาให้
ต้นกล้าน้อยสีเขียวมรกตเติบโตเงียบเชียบในกระถางใบน้อยมองจากภายนอกแล้วไม่ต่างจากต้นกล้าพฤกษาอื่น ๆ เลย
สิ่งที่แตกต่างออกไปคือ ต้นกล้านี้ดูดซับปราณวิญญาณรอบข้างอย่างดุเดือด แผ่แก่นแท้แห่งเต๋าอันพิเศษ
เมื่อเข้าใกล้ ก็สัมผัสได้ชัดเจนว่าเหมือนสมองปลอดโปร่ง
