เพราะถ้าหนีไม่ทัน ก็เหมือนเอาชีวิตมาทิ้งในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางเปล่าๆ
“เจ้าศิษย์ฝ่ายนอกนั่นมันมาทำอะไรที่นี่กัน?”
“มันไม่กลัวตายรึไง?”
…
ขุนนางอมตะ 10 ทิศหลายคนขมวดคิ้วยู่ย่น
หุบเขาแห่งนี้เป็นสถานที่ตั้งค่ายของคฤหาสน์เฉวียนโยว ดังนั้นคนที่อยู่ที่นี่ก็ล้วนแล้วแต่เป็นขุนนนางอมตะ 10 ทิศของคฤหาสน์เฉวียนโยว และเป็นศิษย์ฝ่ายในเสียส่วนใหญ่
“เฮ่ เจ้าหนู ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ๆศิษย์ฝ่ายนอกอย่างเจ้าจะมาเที่ยวเล่นนา…”
ศิษย์ฝ่ายในของคฤหาสน์เฉวียนโยวที่มีรูปลักษณ์เป็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนขึ้น ขมวดคิ้วกล่าวกับต้วนหลิงเทียนเสียงเข้ม
“ใช่! เจ้ารีบกลับไปเถอะ! เกิดทะเล่อทะล่าออกไปด้านนอกแล้วเจอคนของคฤหาสน์อมตะอื่นๆเข้า ข้าเกรงว่าแม้แต่โอกาสที่เจ้าจะทำลายป้ายหยกสะสมคะแนนเพื่อหนีไปยังจะไม่มี”
ชายวัยกลางคนอีกคนก็กล่าวโน้มน้าวต้วนหลิงเทียน
ได้ยินวาจาเกลี้ยกล่อมให้กลับไปของเหล่าศิษย์คฤหาสน์เฉวียนโยว ต้วนหลิงเทียนก็รู้ดีว่าทั้งหมดดูเบาเขาเพราะป้ายศิษย์ฝ่ายนอกที่ห้อยแขวนอยู่ที่เอวกับอายุ
อย่างไรก็ตาม เขาไม่สนใจเรื่องนี้
หากเขาสนใจคำดูแคลนของผู้อื่น เกรงว่าชีวิตที่อยู่มาหลายปีของเขาคงเสียเปล่าแล้ว…
“ขอบคุณทุกท่านที่เตือนสติข้า…แต่ในเมื่อข้าเลือกจะเข้ามา ข้าก็ไม่มีความคิดที่จะกลับไปเฉยๆ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
