พอกล่าวถึงจุดนี้ สองตาฉีเทียนหมิงก็เต็มไปด้วยความเคารพ “ด้วยเหตุนี้ถึงแม้เจ้าวังผู้พิทักกษ์คฤหาสน์น้อยจะไม่เคยปรากกฏตัวต่อหน้าผู้คน แต่สำหรับพวกเราที่ล่วงรู้ถึงการคงอยู่ของท่าน ก็ปฏิบัติต่อท่านดั่งเทพเจ้า ไม่กล้าไม่เคารพ ทั้งยังยำเกรงถึงที่สุด”
“หืม? ผู้เฒ่าฉี หรือว่าท่านไม่เคยเจอเจ้าวังผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยมาก่อน?”
ต้วนหลิงเทียนพอได้ฟัง ก็จับใจความได้บางอย่างจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจจนต้องถามออกไป
“ไม่เคย”
ฉีเทียนหมิงคลี่ยิ้มแห้งๆ “อย่าว่าแต่ข้าเลย กระทั่งผู้ตรวจการอีก 9 คนที่เหลือ และแม้แต่รองผู้นำคฤหาสน์อีก 2 คน ก็ไม่เคยเห็นเจ้าวังผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยด้วยซ้ำ…อันที่จริงในคฤหาสน์เฉวียนโยวแห่งนี้ ข้าเกรงว่านอกจากผู้นำคฤหาสน์ เจ้าวังศักดิ์สิทธิ์ที่เหลืออีก 9 คน กับรองผู้นำคฤหาสน์อีกคน ก็คงไม่มีผู้ใดเคยพบเจอเจ้าวังผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยอีกแล้ว”
