“ยอดเยี่ยม! ร้ายกาจนัก!!”
ได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน ชายชราก็โพล่งคำชมเชยออกมาอย่างถูกใจ จากนั้นก็ระบายลมหายใจออกมาอยย่างโล่งอกเอ่ยออกด้วยน้ำเสียงชื่นชม “ไม่เพียงผ่าน ยังผ่านมากเกินพอ…อาศัยพลังฝีมือของเจ้าตอนนี้ คิดจะรับตำแหน่งผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยของคฤหาสน์เฉวียนโยวเราเป็นคนแรกในรอบ 30,000 ปี ย่อมไม่มีปัญหาอันใด!”
“กระทั่งอาศัยพลังฝีมือของเจ้าตอนนี้ หากเข้าสู่แดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลาง น่ากลัวว่าจะกวาดล้างอัจฉริยะหัวกะทิพวกนั้นได้ไม่น้อย คิดจะยืนหยัดรับอันดับต้นๆจนสร้างชื่อให้ลือชาในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลาง นับว่าไม่ยากเย็นอันใด!”
กล่าวถึงจุดนี้สองตาที่ชายชราใช้มองต้วนหลิงเทียนก็จ้าขึ้นปานจะยิงลำแสงความร้อนออกมาอยู่รอมร่อ
แดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลาง?
อันดับ?
ได้ยินประโยคนี้ของชายชรา สิ่งแรกที่ต้วนหลิงเทียนรู้สึกก็คือ ความคุ้นเคยประการหนึ่ง! เพราะก่อนที่เขาจะเข้าสู่นิกายอมตะเป้าผู่ เขาก็ได้เข้าไปแข่งขันในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับต่ำ จนได้อันดับที่ 2 ท่ามกลางบรรดาอัจฉริยะยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดทั้งหลายที่เข้าไปในนั้น
เป็นธรรมดาว่าเหตุผลที่เขาได้ที่ 2 นั้น เป็นเพราะเขาโยนคะแนนที่ไม่ต่างอะไรจาก ‘เผือกร้อน’ ไปให้หลิงเจวี๋ยอวิ๋น หาไม่แล้วคะแนนของเขาไม่เพียงแต่จะเป็นอันดับ 1 ของแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับต่ำ แต่ยังจะทิ้งห่างอันดับ 2 ลิบลิ่ว!
