หัวใจของเจียงผิงอันสะท้าน ใครกันมาพูดในหัวเขา?
สมองหลอน?
“ข้าคือจิตศาสตรา”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง มิใช่เจียงผิงอันฟังผิด
นี่มิเพียงไม่ตอบความสงสัยของเจียงผิงอัน ยังทำให้เจียงผิงอันงุนงงยิ่งกว่าเก่า
“จิตศาสตราอะไร?”
กิ่งมารสะเทือนสรวงซึ่งมีจิตศาสตราอยู่ที่ทะเลบูรพา มิได้อยู่กับเขา
“เจ้าใช้อะไรลอกเลียนทรัพยากรจนบัดนี้เล่า?”
เสียงของจิตศาสตราฟังดูเลือนราง เหมือนผู้ฝึกตนบาดเจ็บคนหนึ่ง
ม่านตาของเจียงผิงอันพลันหดตัว “อ่างสัมฤทธิผล!”
“อ้อ ที่แท้เจ้าก็เรียกข้าเช่นนี้… ข้าดูเหมือนอ่าง แต่ไม่ใช่อ่างหรอกนะ… ข้าเป็น…”
เสียงของอ่างสัมฤทธิผลกระท่อนกระแท่น
“เพราะความเสียหาย… เกือบสลายไป… ต้องซ่อมแซมโดยด่วน… ยิ่งเจ้าลอกเลียน… ยิ่งซ่อมได้เร็ว…”
“น่าจะต้องใช้ของที่เทียมเท่ายอดสมบัติสองชิ้นหรือมากกว่า…ข้าจึงกลับเป็นปกติได้……”
“ซ่อมข้ากลับมาโดยเร็วที่สุด… กลียุคกำลังมา… สรรพสิ่งในโลกหล้าจะตกตาย……”
ทันใดนั้น เสียงของจิตศาสตราอ่างสัมฤทธิผลก็ขาดหายประโยคสุดท้ายทำให้เส้นขนทั่วกายเจียงผิงอันลุกซู่
“สรรพสิ่งในโลกหล้าจะตกตาย? เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
เจียงผิงอันรีบถาม
ทว่าอีกฝ่ายเหมือนจมสู่นิทราลึกล ้า มิได้ตอบกลับแล้ว
มันหมายความเช่นไรกันแน่?
จะมีหายนะอะไรเกิดขึ้นหรือ?
ยอดฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติจะตายกันหมดหรือ?
สังหรณ์ร้ายสูบฉีดเข้ามาในใจเขา
เจียงผิงอันขมวดคิ้ว เขามิคิดว่าอ่างสัมฤทธิผลจะหลอกเขาในเรื่องพรรค์นี้
เขา
