หวังเชียนจ้าน อดีตอาวุโสใหญ่ของนิกายอมตะเป้าผู่ พอออกจากนิกายอมตะเป้าผู่มา ชีวิตมันก็ไม่ใช่ว่าจะดีนัก เพราะก่อนหน้านี้ศัตรูของมันยังคงกริ่งเกรงนิกายยอมตะเป้าผู่ที่อยู่เบื้องหลังมัน ตอนนี้พอรู้ว่ามันออกจากนิกายอมตะเป้าผู่แล้ว ศัตรูเก่าก็เร่งมาตามล่าหาตัวมันเพื่อชำระหนี้แค้นทันที
“ใต้เท้า…”
เมื่อได้รับข้อความจากเหลิ่งเอี้ย หวังเชียนจ้านตอนนี้ที่มาอาศัยอยู่ใต้บึงน้ำแห่งหนึ่งอย่างน่าสังเวช แม้จะขุ่นเคืองเหลิ่งเอี้ยที่ลงมือล้มเหลวจนเป็นเหตุให้มันต้องออกจากนิกาอมตะเป้าผู่ส่วนนึง แต่มันก็ไม่กล้าละเลยเหลิ่งเอี้ย
“เท้าที่ข้ารู้มา ในเมื่อต้วนหลิงเทียนนั่นมันเป็นถึงศิษย์ที่แท้จริงของนิกายอมตะเป้าผู่เจ้า…เช่นนั้นโถงวิญญาณของพวกเจ้าก็สมควรมีลูกแก้ววิญญาณของมันเก็บไว้ใช่หรือไม่? เจ้าไปดูให้ข้าหน่อยว่าลูกแก้ววิญญาณของมันแตกเป็นเสี่ยงบ่งบอกว่ามันตกตายไปแล้วหรือยัง?”
เหลิ่งเอี้ยส่งข้อความไปถามเสียงขรึม หมายสร้างความกดดันให้หวังเชียนจ้าน แม้มันจะรู้ดีว่าต้วนหลิงเทียนยังไม่ตาย แต่มันก็ไม่คิดจะเสี่ยงเปิดเผยเรื่องนี้ออกไปเพราะความประมาทเลินเล่อ
“ใต้เท้าเหลิ่ง…ท่านหมายความว่าอย่างไร เรื่องที่ต้วนหลิงเทียนอาจตกตายไปแล้ว?”
ได้ยินเสียงที่ส่งมาทางวิญญาณของเหลิ่งเอี้ย สองตาหวังเชียนจ้านก็ทอแสงจ้าขึ้นมาทันที ใบหน้าที่หดหู่ซึมเซามานาน เริ่มปรากฏรอยยิ้มสดใสให้เห็น
