“ซุนหงอคงแตะถึงธรณีประตูขอบเขตเทพแล้ว…เช่นนั้นหมายความว่าตอนนี้ด่านพลังก็สมควรบรรลุถึงจักรพรรดิอมตะ 10 ทิศ และยังจวนเจียนจะตัดผ่านไปยังขอบเขตเทพเจ้า…”
“สำหรับหยางเจี่ยน…ในเมื่อกล้าท้าซุนหงอคงประลองแบบนี้ ด่านพลังก็สมควรอยู่ในขอบเขตจักรพรรดิอมตะ 10 ทิศดุจเดียวกัน…”
…
หลังรับทราบข้อมูลในยันต์อมตะเก็บความทรงจำแผ่นนี้ ต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักเรื่องราวได้ไม่ยาก ขณะเดียวกันในใจก็บังเกิดความรู้สึกขื่นขมเล็กน้อย
เดิมทีหลังจากที่ได้รับทราบว่าสิบในสิบตัวตนในตำนานปรัมปราจากบ้านเกิดของเขาสมควรมีอยู่จริง เขาก็ตั้งหน้าตั้งตารอโอกาสที่จะได้พบเจอตัวตนเหล่านั้นตัวเป็นๆ กระทั่งหากมีวาสนาได้นั่งลงสนทนาพลางจิบสุราเล่าเรื่องราวคงจะดีไม่น้อย
แต่ตอนนี้พอรับทราบความแข็งแกร่งของซุนหงอคงกับหยางเจี่ยนแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักได้ทันที…
ว่ากระทั่งศิษย์สาวกชั้นปลายแถวของซุนหงอคงและหยางเจี่ยน ยังไม่น่าจะเหลียวแลเขาด้วยซ้ำ เช่นนั้นนับประสาอะไรกับซุนหงอคงที่สมควรยืนอยู่บนจุดสูงสุดของระนาบเทวโลกทั้งมวล
“หากคิดจะพบปะพูดคุยกับอีกฝ่ายอย่างเท่าเทียม อย่างน้อยๆก็ต้องมีพลังฝีมือไม่ด้อยไปกว่าอีกฝ่ายก่อน…ตอนนี้ข้ายังอ่อนแอเกินไป”
ต้วนหลิงเทียนถอนหาใจออกมาเฮือกใหญ่ จากนั้นก็ใช้พลังหอบหิ้วยันต์อมตะเก็บความทรงจำในมือไปเก็บไว้บนชั้นวาง
เรื่องนี้เขารู้ตัวเองดี
