นอกเสียจากนักฆ่าทั้ง 2 เบื่อชีวิตคิดรนหาที่ตาย หาไม่แล้วพวกมันไม่มีทางบุกเข้ามาก่อการที่นี่แน่นอน
“หืม? ยันต์อมตะเก็บความทรงจำอะไรเยอะแยะล่ะเนี่ย?”
ต้วนหลิงเทียนกับหลิงเจวี๋อวิ๋นที่ได้บ้านลานที่พักแล้ว พอเข้ามายังที่พักต้วนหลิงเทียนก็พบว่าภายในห้องหับนอกจากสิ่งอำนวยความะสดวกในการใช้ชีวิตแล้ว มุมหนึ่งยังมีชั้นวางยันต์อมตะเก็บความทรงจำเอาไว้เป็นตั้งๆ ไม่ต่างชั้นวางหนังสือ
แน่นอนว่าเพียงสังเกตเห็นลักษณะยันต์อมตะเก็บความทรงจำเหล่านี้ ต้วนหลิงเทียนก็บอกได้ในพริบตาว่ามันเป็นยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่ใช้ได้เรื่อยๆ
อีกทั้งขอบชั้นวางยังมีป้ายบอกรายละเอียดคร่าวๆว่า เป็นยันต์อมตะเก็บความทรงจำเรื่องราวใด
ยันต์อมตะเก็บความทรงจำบันทึกเรื่องราวสำคัญๆต่างๆในอวี้หวงเทียนในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่าน หวังว่าท่านลูกค้าจักเพลิดเพลิน…
“เอ่อ?”
“พวกนี้มัน…ต่างอะไรกับหนังสือพิมพ์หรือนิตยสารในโลกเก่าข้าล่ะเนี่ย?”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมาพลางยิ้ม ไม่คิดเลยว่าที่พักอันเป็นกิจการของคฤหาสน์เอี้ยนซาน จะมีบริการเอาใจลูกค้าดีขนาดนี้ ถึงกับจัดเตรียมยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่ไม่ต่างอะไรจากหนังสือพิมพ์ให้แขกที่เข้าพักด้วย
พอดีกับที่ต้วนหลิงเทียนตอนนี้ไม่มีอะไรทำ เพราะเขายังรอให้พลังของผลเทพสังเวยสวรรค์ถูกร่างกายเขาดูดซับโดยสมบูรณ์อยู่
