มันไม่เชื่อว่าต้วนหลิงเทียนจะมีปัญญาควักยันต์เงาวายุออกมาใช้เป็นแผ่นที่สองได้!
“ต้วนหลิงเทียน!!”
เหลิ่งเอี้ยที่ลอยยร่างกลางหุบเขา มองจ้องไปยังหนึ่งใน 2 ถ้ำที่ขุดอยู่ตรงผนังผาด้วสายตาแหลมคม
“เจ้าจักไสหัวออกมาเองหรือจักให้ข้าไปลากคอเจ้าออกมา!”
เสียงเหลิ่งเอี้ยที่เอ่ยถามออกไป ฟังแล้วยังเต็มไปด้วยความหยามหยันให้ความรู้สึกดั่งแมวหยอกหนู
“เสียงนี้มัน…”
พอเสียงเหลิ่งเอี้ยดังเข้ามาในถ้ำ ต้วนหลิงเทียนก็พบได้ทันทีว่ามีคนมาหาเขาโดยเฉพาะ และรู้ได้ไม่ยากว่าอีกฝ่ายต้องมาร้ายเป็นแน่ แถมเขายังรู้สึกคุ้นๆน้ำเสียงอีกฝ่ายพิกล
จากนั้นไม่ทันไร ในใจต้วนหลิงเทียนดั่งมีแสงสว่างวาบ และพอเขาจดจำได้ว่าเคยได้ยินเสียงนี้ที่ไหน สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที
‘ให้ตายเถอะ! เจ้านี่…มันสมควรเป็นนักฆ่ากะโหลกเลือดที่ลงมือนอกนิกายอมตะเป้าผู่วันนั้น! นักฆ่าขอบเขตราชาอมตะ 9 ตำหนัก!!’
พอต้วนหลิงเทียนรู้ว่าผู้มาเป็นใคร หน้าเขาก็บิดเบี้ยวไปดูแทบไม่ได้
วันนั้นหากไม่ใช่เพราะยันต์เงาวายุที่ซุนเหลียงเผิงประมุขนิกาอมตะเป้าผู่มอบให้ เขาคงไม่มีวันหนีรอดมาได้ใต้เปลือกตาของเหลิ่งเอี้ย!
‘นักฆ่ากะโหลกเลือดอย่างมันไฉนมาถึงที่นี่ได้?’
‘ที่สำคัญมันถึงรู้ได้ยังไงว่าข้ามาที่นี่?’
ต้วนหลิงเทียนรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีทางเจอตัวเขาโดยบังเอิญแน่นอน เพราะที่นี่คืออวี้หวงเทียน ไม่ใช่หลิงหลัวเทียน!
