“สภาพนี้จะให้พูดว่าเจ้านั่นมันไม่ได้มั่นใจในตัวเองมากพอ หรือมันแค่เตรียมเผื่อไว้เฉยๆก็ได้…แต่อย่างไรเสียนับว่ามันเตรียมไว้ได้ถูกจริงๆ”
ลูกตาต้วนหลิงเทียนทอประกายสว่างวาบ หันไปมองกล่าวกับหลิงเจวี๋ยอวิ๋นว่า “โชคดีจริงๆที่เจ้าไปเก็บผลเทพสังเวยสวรรค์มาได้ทัน ไม่งั้นมีหวังพวกเราได้แต่นั่งมองผลเทพสังเวยสวรรค์แหลกเป็นผงตาปริบๆแน่…”
กล่าวถึงท้ายประโยค สีหน้าต้วนหลิงเทียนก็ฉายชัดถึงความหวาดกลัวไม่น้อย!
หากช้าไปนิดเดียว ก็คงอดผลเทพสังเวยสวรรค์แล้ว!
“ข้าเองก็เพราะกริ่งเกรงวิกาลยาวนานฝันยุ่งเหยิงนี่ล่ะ เลยรีบไปเก็บมันมาไว้ก่อน…จะยังไงก็แล้วแต่ รอบนี้เจ้ากับข้า พวกเรานับเป็นผู้ชนะคนสุดท้าย!!”
บนใบหน้าหลิงเจวี๋ยอวิ๋นเริ่มปรากฏรอยยิ้มคลี่กางขึ้นมา ยังเป็นรอยยิ้มสดใสที่หาดูได้ยากนัก
“เอาล่ะ ตอนนี้ข้าว่าพวกเราไปหาสถานที่เงียบๆ เพื่อใช้ผลเทพสังเวยสวรรค์กันดีกว่า”
หลิงเจวี๋ยอวิ๋นกล่าวแนะ
“ก็ดี”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า จากนั้นเขาก็เหินร่างตระเวณหาสถานที่เหมาะๆกับหลิงเจวี๋ยอวิ๋น ก่อนจะพบหุบเขาที่ไม่ค่อยสะดุดตาแห่งหนึ่ง จากนั้นแต่ละคนก็ไปขุดถ้ำที่ผนังผาหุบเขา เพื่อให้ย่อยพลังของผลเทพสังเวยสวรรค์ได้อย่างสงบ
‘หลังจากกินผลเทพสังเวยสวรรค์ และค่อยๆดูดซับพลังของมัน…ไม่เกิน 1 เดือนข้าก็จะบรรลุถึงขุนนางอมตะ 10 ทิศได้จริงๆหรือ?’
