ได้ยินคำถามของชายวัยกลางคน เจียงหลานก็คลี่ยิ้มบางๆ “ก็ตอนนี้ในบรรดายอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดนับหมื่นคน คงเหลือแต่พวกเจ้าทั้ง 5 ที่ยังมีชีวิตอยู่อย่างไรเล่า…ส่วนผู้อื่นนั้นตกตายไปหมดสิ้น ยังไม่เหลือแม้แต่ศพให้กลบฝัง!!”
ขณะเจียงหลานเอ่ยถึงความตายของยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดนับหมื่นชีวิต รอยยิ้มบางๆก็ยังคงคลี่กางบนใบหน้ามันห่างหาย ราวกับพึ่งพูดถึงเรื่องไม่สลักสำคัญ
“ตาย…ตายหมดแล้ว?”
“ตกตาย…ไม่เหลือแม้แต่ซากศพ!?”
…
หลินเฟยหยางกับยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดอีก 2 คน พอได้ยินคำยืนยันของเจียงหลาน สีหน้าพวกมันก็แปรเปลี่ยนไปใหญ่หลวง จากนั้นก็เริ่มหันรีหันขวางไปรอบๆ หมายมองหาผู้รอดชีวิตคนที่ 6
อนิจจาไม่ว่าจะหันมองไปทางไหน ก็ไร้แม้แต่เงาของผู้คน
“เจ้าบอกว่าพวกมันตายพวกมันก็ตายกันหมดงั้นหรือ? ต่อให้ตายจริงก็มิใช่ว่าต้องเหลือร่องรอยอันใดไว้หรือไร?”
หลินเฟยหยางสูดอากาศเข้าลึกๆ ค่อยมองจ้องเจียงหลานตาเขม็งเอ่ยถามเสียงเข้ม
“เมื่อครู่มิใช่ข้าบอกไปแล้วหรือ…พวกมันทั้งหมดตกตายโดยไม่เหลือศพให้กลบฝัง…เจ้ายังไม่เข้าใจหรือว่ามันหมายความว่าอันใด?”
เจียงหลานหันไปมองตอบหลินเฟยหยางเสียงเฉย มุมปากยังเริ่มฉีกยิ้มแสะชั่วร้าย
ตายไม่เหลือซาก!
