ด้วยตกอยู่ภายใต้อำนาจของค่ายกลมายาหลอนประสาทเช่นนี้ ทุกคนก็ทำได้แค่ต่อสู้กับศัตรูที่ปรากฏตัวขึ้นไม่หยุดหย่อน และมีเพียงจุดจบ 2 ประการเท่านั้น…
ฆ่าผู้อื่น หรือถูกผู้อื่นฆ่าตาย!
อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครอยากถูกฆ่าตาย เช่นนั้นทุกคนจึงดิ้นรนต่อสู้สุดชีวิต…
“ต้วนหลิงเทียนผู้นี้ พอใช้อุปกรณ์อมตะจอมราชันที่หลอมรวมเป็นหนึ่งแล้ว พลังของมันนับว่าเหนือกว่าหลินเฟยหยางกับหลิงเจวี๋ยอวิ๋นเสียอีก…หากหลินเฟยยหยางกับหลิงเจวี๋ยอวิ๋นต้องพบเจอมัน น่ากลัวทั้งคู่ต้องตกตายด้วยน้ำมือมันแน่”
ห่างออกไปไกลๆ เมื่อเจียงหลานเห็นต้วนหลิงเทียนฆ่ายอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดที่เข้าใจกฏแห่งดิน 3 ประการไป ลูกตามันก็มองจ้องต้วนหลิงเทียนเขม็ง…
“อย่างไรก็ตามที่ต้วนหลิงเทียนมีพลังงระดับนี้ได้ ล้วนพึ่งพาอุปรณ์อมตะจอมราชันล้วนๆ…แม้พรสวรรค์กับความเข้าใจของมันจักดี และสามารถเข้าใจความลึกซึ้งของกฏแห่งไฟได้ 2 ประการทั้งที่ยังมีอายุไม่ถึงร้อยปี แต่หากให้เทียบกับหลิงเจวี๋ยอวิ๋นและหลิงเฟยหยางแล้วยังนับว่าด้อยกว่า…”
“ข้าไม่จำเป็นต้องสนใจอันใดมันอีก…รอให้จบเรื่องแล้วค่อยจัดการมันทีหลังก็ยังมิสาย ผู้ที่อาศัยอุปกรณ์อมตะเช่นนี้ ไม่อาจเป็นภัยอะไรต่อข้า”
คิดถึงจุดนี้ เจียงหลานก็เลิกสนใจต้วนหลิงเทียนสืบไป และไม่คิดจัดแจงส่งยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดคนไหนมาสู้กับต้วนหลิงเทียนอีก ทำให้ต้วนหลิงเทียนว่างงานเป็นการชั่วคราว…
