หลินเฟยหยางตกใจไม่น้อยเมื่อได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน
ต้องทราบด้วยว่าท่ามกลางผู้คนมากมายในที่นี้ มันไม่รู้จักใครและไม่น่าจะมีใครรู้จักมัน อีกทั้งมันไม่ได้ประมือกับใครหรือใช้พลังอะไรออกมาสักครั้ง สิ่งนี้หมายความว่าไม่น่าจะเป็นไปได้เลยที่จะมีคนล่วงรู้ว่ามันใช้กฏแห่งน้ำ
“ท่านแค่ใช้สำนึกเทวะตรวจสอบข้า…ท่านก็บอกได้แล้วหรือว่ากฏที่ข้าเข้าใจคือกฏแห่งน้ำ!?”
หลินเฟยหยางมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ เพราะมันไม่อาจเข้าใจได้จริงๆ ว่าไฉนสำนึกเทวะของอีกฝ่ายกลับตรวจพบกฏที่ตัวมันเข้าใจได้
“ถึงท่านจะยังมีอายุไม่ถึงร้อยปี…แต่สมควรเข้าใจความลึกซึ้งของกฏแห่งน้ำได้หลายประการแล้วสินะ 3 หรือ 4 เล่า?”
ต้วนหลิงเทียนหยีตามองจ้องหลินเฟยหยางพลางถามออกมาอีกครั้ง
ได้ยินคำถามนี้ของต้วนหลิงเทียน สายตาที่หลินเฟยหยางใช้มองต้วนหลิงเทียนก็ทำราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ!
มันไม่เข้าใจและไม่อาจทราบได้จริงๆ ว่าไฉนชายหนุ่มชุดม่วงเบื้องหน้า พอเอ่ยปากถามก็เปิดโปงความลับของมันออกมาได้ทุกครั้ง…
“ท่าน…นี่ท่านคงไม่รู้จักข้ามาก่อนหรอกนะ?”
หลินเฟยหยางมองจ้องต้วนหลิงเทียนอย่างระแวง
บนยอดเขาแห่งนี้ ท่ามกลางผู้คนนับร้อยพัน มีต้วนหลิงเทียนคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้มันบังเกิดความรู้สึกคุ้นเคยและดึงดูด อย่างที่มันเองก็อธิบายไม่ถูก
ยิ่งคำถามแต่ละอย่างของต้วนหลิงเทียน ก็ยิ่งสร้างความตกใจทำให้มันบังเกิดความสงสัยมากขึ้น
