และในห้วงเวลาดุจฟ้าแลบ เขาก็นึกย้อนถึงฉากตอนที่ใช้ยันต์เงาวายุที่ซุนเหลียงเผิงมอบให้ทันที
วันนี้ที่เขาใช้มัน ตัวยันต์นอกจากจะมีพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดของจอมราชันอมตะแล้ว ยังมีพลังจากความลึกซึ้งกายสายลมกับความลึกซึ้งของกฏแห่งลมขั้นตอนคววามสำเร็จเล็กน้อยบรรจุเอาไว้ด้วย…ทำให้เขาสามารถหลบหนีไปต่อหน้าต่อตานักฆ่าขอบเขตราชาอมตะ 9 ตำหนักได้ง่ายดาย
และตัวเขาที่ผ่านการใช้ยันต์เงาวายุดังกล่าวมาแล้ว เขายย่อมสัมผัสได้ชัดเจนว่าความเร็วที่เขาได้รับนั้น มันได้จากความลึกซึ้งกายสายลมมากกว่าความลึกซึ้งลมกรดเสียอีก…
อย่างไรก็ตาม พลังจากความลึกซึ้งกายสายลมที่บรรจุอยู่ในยันต์ ไม่ใช่เป็นขั้นตอนความสำเร็จเล็กน้อยหรือไร ไฉนมันถึงใช้งานได้แล้วล่ะ?
ไม่ใช่ว่ามันสมควรโดนจำกัดเหมือนความลึกซึ้งที่เน้นการเคลื่อนไหวเป็นหลักของกฏแห่งไฟกับกฏแห่งดินหรอกหรือ? ที่สมควรมีผลลัพธ์ใช้ได้ทุกที่…หลังเข้าใจมันถึงขั้นตอนความสำเร็จยิ่งใหญ่แล้ว?
“ก่อนที่เจ้าจะถามเรื่องนี้ออกมา…เจ้าเคยฉุกคิดบ้างไหม ว่าหลังจากที่เจ้าใช้ยันต์เงาวายุนั่นแล้ว สภาพแวดล้อมรอบกายเจ้าเป็นอย่างไร”
เพลิงเทพโกลาหลเอ่ยถามต่อว่า “หรือเจ้าไปใช้มันในสถานที่ไร้ซึ่งสายลม?”
“สภาพแวดล้อมที่ไม่มีลมพัด…?”
