หลิงเจวี๋ยอวิ๋นส่ายหัวไปมา “พอขึ้นไปบนเวที หลังจากที่นำผลึกอมตะระดับสูงแสนชิ้นออกมากอง และรอให้พวกมันเปลี่ยนเป็นของเหลวสีขาวที่คล้ายน้ำเดือด เพียงเจ้าแผ่สำนึกเทวะลงไปและคิดถึงสถานที่ๆจะไปค่ายกลก็จะส่งตัวเจ้าไปทันที”
“เป็นธรรมดาว่าสถานที่ๆจะไปต้องเหมือนกับที่ข้าเคยบอกไว้ก่อนหน้า เป็นสถานที่เฉพาะเจาะจงในระดับหนึ่ง อย่างเช่นเขตคฤหานน์เฉวียนโยวที่พวกเราอยู่…และพอเจ้าคิดว่าจะเคลื่อนย้ายไปเขตคฤหาสน์เฉวียนโยว ในใจเจ้าจะสัมผัสได้ถึงสถานที่ตั้งค่ายกลเคลื่อนย้ายรับตัวในเขตนั้นทั้งหมดทันที”
หลิงจือหยุนกล่าว
“ค่ายกลเคลื่อนย้ายรับตัว…”
สองตาต้วนหลิงเทียนทอประกายเรืองขึ้นวาบหนึ่ง เขาย่อมเคยอ่านเจอข้อมูลเรื่องนี้ในหอตำราฝ่ายในของนิกายอมตะเป้าผู่มาแล้ว ค่ายกลเคลื่อนย้ายรับตัวที่ว่า ก็คือค่ายกลที่มีไว้สำหรับรองรับผู้ที่ถูกส่งตัวมาจากค่ายกลเคลื่อนย้ายโดยเฉพาะ
แทบจะทุกที่ๆมีค่ายกลเคลื่อนย้ายข้ามระนาบเทวโลกจัดตั้งไว้ ก็จะมีค่ายกลเคลื่อนย้ายรับตัวจัดตั้งไว้ด้วยเสมอ แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องนำมาตั้งไว้ติดๆกัน
ที่สำคัญค่ายกลเคลื่อนย้ายรับตัว ในสถานการณ์ปกติก็ไม่จำเป็นต้องมีคนคุ้มกันอะไร และไม่จำเป็นต้องมีมาตรการป้องกันใดๆมากนัก
“ในเมืองฝูซานก็สมควรมีสถานที่ตั้งค่ายกลเคลื่อนย้ายรับตัวด้วยสินะ?”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองถามหลิงเจวี๋ยอวิ๋น
“มี”
