คิดถึงจุดนี้ ต้วนหลิงเทียนก็เริม่ติดต่อกับเพลิงเทพโกลาหลในร่างทันที “อาวุโสเพลิงเทพโกลาหล…หากข้าใช้อุปกรณ์อมตะจอมราชันสิ้นเปลือง และกระบี่หลิงหลง 7 เปลี่ยนโดยมีพวกท่านช่วยเหลือ…ด้วยกฏที่ข้าเข้าใจตอนนี้ มีโอกาสที่ข้าจะฆ่านักฆ่าขอบเขตราชาอมตะ 9 ตำหนักได้หรือไม่?”
“หากเจ้าใช้ทุกสิ่งที่มี คิดฆ่านักฆ่าขอบเขตราชาอมตะ 9 หนักทั่วไปก็มีความเป็นไปได้ราว 9 ส่วน…แต่หากนักฆ่าราชาอมตะ 9 ตำหนักนั่น มันเข้าใจความลึกซึ้งประการใดของกฏบรรลุถึงขั้นตอนความสำเร็จเล็กน้อยแล้วล่ะก็…คิดฆ่ามันในกระบวนเดียวย่อมยากเย็นนัก กระทั่งหลังเจ้าออกกระบวนท่าสังหารไปแล้วหากมันไม่ตาย ด้วยพลังที่สมควรลดลงไปเหลือขอบเขตราชาอมตะของเจ้า มันต้องจัดการเจ้าได้ง่ายๆแน่”
เพลิงเทพโกลาหลกล่าว “แต่ก็เป็นธรรมดา ว่านักฆ่าจากกะโหลกเลือดนั่นอาจไม่ร้ายกาจถึงขั้นนั้น”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนได้ยินคำพูดของเพลิงเทพโกลาหล และสองตาเขาส่องสว่างลุกวาวขึ้นมาราวกับจะตัดสินใจได้แล้ว เสียงของซุนเหลิงเผิงก็ดังขึ้นพอดี “ต้วนหลิงเทียน เช่นนั้นเจ้าเอายันต์อมตะชิ้นนี้ไปใช้เถอะ”
พอต้วนหลิงเทียนมองไปยังซุนเหลียงเผิงอีกครั้ง ก็พบว่าอีกฝ่ายเรียกยันต์อมตะออกมาแผ่นหนึ่งและยื่นส่งมาให้เขา
ยันต์อมตะดังกล่าวมองผ่านๆ ก็ไม่ต่างอะไรจากยันต์อมตะทั่วไป
