“เจ้าเอาไปเถอะ…ข้าเก็บไว้ก็ไม่รู้ว่าจะได้ใช้เมื่อไหร่”
ตอนนี้เองความลังเลและไม่เต็มใจในสีหน้าแววตาของซุนเหลียงเผิงพลันสลายหายไป และยังใช้พลังเซียนอมตะต้นกำเนิดหอบหิ้วยันต์เข้าไปใกล้ต้วนหลิงเทียนมากขึ้น เรียกว่าขอแค่ต้วนหลิงเทียนยื่นมาออกมาเล็กน้อยก็คว้าได้ทันที
“ประมุข…”
ต้วนหลิงเทียนยังคิดจะปฏิเสธ หากแต่ดูเหมือนซุนเหลียงเผิงจะตัดสินใจแน่วแน่แล้ว “เอาไปเถอะ! แล้วอย่าทรยศความคาดหวังของข้าเล่า! และหากเจ้ารอดชีวิตกลับมาได้ วันหน้าเจ้าต้องชดใช้ให้ข้า 2 เท่า…ข้ามิโลภนักหรอก ขอแค่ได้ยันต์เงาวายุเหมือนแผ่นนี้สัก 2-3 แผ่นก็พอ”
ซุนเหลียงเผิงกล่าวพลางหัวเราะ
ถึงแม้จะรู้ดีว่าซุนเหลียงเผิงกล่าวล้อเล่น แต่ต้วนหลิงเทียนก็จดจำคำพูดของซุนเหลียงเผิงไว้ในใจ ขณะเดียวกันก็ไม่คิดปฏิเสธความหวังดีของอีกฝ่ายอีก เพราะเขาเองก็มองเห็นว่าตอนนี้ปฏิเสธไปก็เท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเขายังยืนกรานปฏิเสธอีก ก็เหมือนไม่ไว้หน้าซุนเหลียงเผิง
“ประมุขนิกาย…ไม่ต้องห่วง ท่านไม่ขาดทุนแน่!”
ต้วนหลิงเทียนยื่นมือออกไปคว้ายันต์หลบหนีเงาวายุมากำไว้แน่น จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองกล่าวกับซุนเหลียงเผิงอย่างจริงจัง!
