พอได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน ซุนเหลียงเผิงก็ตอบสนองเรื่องราว จากนั้นก็เริ่มกวาดตามองไปยังสิ่งของที่กองอยู่บนพื้นเร็วไว
‘หืม?’
พอสายตาของซุนเหลียงเผิงมองไปตกยังของสิ่งหนึ่ง ลูกตาของมันก็หดเล็กลงทันที
แม้ลูกตามันจะหรี่ลงแค่เบาบางอย่างยากที่ใครจะมองเห็น แต่ต้วนหลิงเทียนย่อมสังเกตเห็นอาการดังกล่าวชัดถนัดตา กระทั่งแม้ซุนเหลียงเผิงจะพยายามปกปิดโดยการเบนสายตาไปมองของชิ้นอื่นต่อทันที แต่ก็สายเกินไปแล้ว
“ประมุข…ดูเหมือนว่าท่านจะจดจำของบางอย่างได้สินะ”
ในขณะที่ซุนเหลียงเผิงเร่งมองไปยังของชิ้นอื่นด้วยความรู้สึกผิด ต้วนหลิงเทียนก็กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม
พร้อมกันนั้นเอง เขายกมือขึ้นโบกเบาๆคราหนึ่ง เกราะอมตะเรืองแสงสีเขียวอันเสมือนถักทอมาจากเถาวัลย์แก้ว ก็ค่อยๆลอยขึ้นมาจากพื้นทันที…
