ซุนเหลียงเผิงมองต้วนหลิงเทียนไม่พูดไม่จาอยู่พักหนึ่ง ค่อยสูดหายใจเข้าลึกๆจากนั้นก็เอ่ยถามออกมาอย่างไม่แน่ใจ
“ประมุข…ข้าไม่จำเป็นต้องล้อท่านเล่น”
ต้วนหลิงเทียนยักไหล่กล่าว
ขณะเดียวกันเพียงหนึ่งห้วงคิด สำนึกเทวะอันทรงพลังของเขาก็แผ่ไปปกคลุมทั่วร่างซุนเหลียงเผิง จงใจให้ซุนเหลียงเผิงสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณอันมหาศาลของเขา!
ซูว
แทบจะทันทีที่ถูกสำนึกเทวะอันทรงพลัของต้วนหลิงเทียนแผ่มาปกคลุม สีหน้าท่าทีซุนเหลียงเผิงก็เปลี่ยนไปใหญ่หลวง
เพราะตอนนี้ตัวมันสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กดดันบีบคั้นจิตใจ จนตัวมันรู้สึกเสมือนว่าตัวเองเป็นแค่เรือใบลำน้อยที่กำลังลอยคอท่ามกลางมหาสมุทรคุ้มคลั่ง ไม่อาจทำต่อต้านแข็งขืนใดๆ สามารถพลิกคว่ำอับปางได้ทุกเมื่อ!
“พะ..พลังวิญญาณนี่มัน…ราชาอมตะ 10 ทิศ!”
สำนึกเทวะอันเปี่ยมล้นไปด้วยพลังวิญญาณมหาศาลระดับนี้ทำให้ใจซุนเหลียงเผิงสั่นไหวเต้นไปไม่เป็นจังหวะ แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มันเผชิญหน้ากับสำนึกเทวะระดับนี้ เพราะมันเคยโดนสำนึกเทวะที่มีพลังอำนาจสะกดข่มระดับเดียวกันกดดันมาก่อนในอดีต
มันยังจดจำได้ ในตอนนั้นเป็นรองผู้นำคฤหาสน์เฉวียนโยวที่แผ่สำนึกเทวะมากดดันมัน!
ในขณะที่ซุนเหลียงเผิงมองจ้องไปยังต้วนหลิงเทียนด้วยความตื่นตระหนกตกใจทั้งไม่อยากจะเชื่อ ต้วนหลิงเทียนก็ถอนรั้งสำนึกเทวะกลับไปเรียบร้อยแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังสัมผัสได้ชัดเจน…
