และพอเห็นป้ายประจำตัวที่ต้วนหลิงเทียนแสดง ลูกตานักพรตทั้ง 2 ก็หดเล็กลงโดยพลัน
“ที่แท้อัจฉริยะที่ได้ตำแหน่งศิษย์ที่แท้จริงตั้งแต่แรกเข้านิกายที่ลือกันอยู่ช่วงนี้ ก็คือสหายน้อยนี่เอง…ช่างหล่อเหลาทั้งมากพรสวรรค์จริงๆ!”
นักพรตเต๋าวัยกลางคนผู้หนึ่งมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาท่าที ทำราวกับจะประจบประแจงอัจฉริยะ
ส่วนนักพรตเต๋าวัยกลางคนอีกคนแม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาก็เผยความกระตือรือร้นไม่น้อย กระทั่งยังเก็บกระบี่เร็วไวกว่าสหายที่กล่าวประจบเสียอีก
ต้วนหลิงเทียนก็พยักหน้าส่งยิ้มให้ทั้งคู่เป็นการทักทายอบ่ามากอัธยาศัย ค่อยเดินเข้าไปด้านใน
เหล่าศิษย์ฝ่ายในด้านหลังที่คิดจะเข้าไปในหอตำราเช่นกัน พอได้ยินคำพูดนักพรตเต๋าวัยกลางคน ก็อดไม่ได้ที่จะมองแผ่นหลังชายหนุ่มชุดม่วงที่พึ่งก้าวอาดๆเข้าไปด้านในอย่างเหม่อลอย ด้วยไม่คิดเลยว่าคนเมื่อครู่ที่แท้จะเป็นคนดังในข่าวลือช่วงนี้นี่เอง
“ข้าได้ยินมาว่าต้วนหลิงเทียนคนนั้นยังมีอายุไม่ถึงร้อยปี แต่ก็บรรลุถึงยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดได้แล้ว…แถมยังเข้าใจความลึกซึ้งของกฏแห่งดิน 2 ประการอีก!!”
“ข้าล่ะไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าตัวตนที่ยากจะพบพานในเขตคฤหาสน์เฉวียนโยวกลับมาปรากฏตัวที่นิกายอมตะเป้าผู่เราจริงๆ”
“ที่น่าทึ่งเป็นที่สุดก็คือ มันเป็นผู้ฝึกตนอิสระนี่ล่ะ!”
…
