ฝ่ายเดียว คุณกังวลและเป็นห่วงแฟน จึงอยากรับเธอกลับมาสินะคะ”
เฝ่ยไป๋ลู่ทำคอให้โล่งก่อนจะพูดต่อ “แต่ถ้าพากลับมาแล้วยังไงต่อคะ? ในเมื่อดอกท้อเน่า*[1]ของคุณยังไม่ได้รับการแก้ไข ย่อมทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างคุณกับแฟนสาว และสถานการณ์นี้ก็ยากจะเบนไปในทางที่ดีนะคะ”
[ดอกท้อเน่าเหรอ หรือเขานอกใจและโดนแฟนสาวจับได้?]
[ไอ้สารเลว นอกใจเธอ แล้วยังเสนอหน้ามาแสร้งทำเป็นรักเขาออกอากาศอีกนะ! สิ่งที่ฉันอยากจะพูดก็คือ ยิ่งแฟนของเขาหนีไปได้ไกลเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น]
[ไม่สิ ถ้าผู้ชายคนนี้นอกใจเธอ แล้วทำไมแฟนเขาถึงยอมรับคำขอแต่งงานล่ะ สิ่งนี้ไม่ขัดแย้งกันเหรอ?]
จางอวี่อ่านความคิดเห็นที่เคลื่อนผ่านตา และรีบตอบโต้ว่า “ผมไม่เคยมีความพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น ผมมีแฟนคนเดียวเท่านั้น ถ้าไม่รู้เรื่องอะไรก็อย่ามาพูดเหลวไหล!”
“ฉันไม่ได้บอกว่าคุณมีสัมพันธ์กับคนอื่นแล้วทำไมคุณถึงกังวลล่ะคะ?” เฝ่ยไป๋ลู่มองเขา “คุณมีคิ้วหนา หน้าผากกว้าง และฐานต่ำ นอกจากนี้คุณก็ยังถือว่าสำเร็จการศึกษาในระดับหนึ่งด้วย ความสำเร็จนี้จึงเรียกความสนใจจากเพศตรงข้ามได้ง่าย และความชื่นชมสามารถนำไปสู่ดอกท้อเน่าได้ง่ายเช่นกัน”
“ก็จริงที่คุณทุ่มเทให้กับแฟนสาวของคุณคนเดียว แต่ดวงดอกท้อเน่านี้ก็ยากจะป้องกันเช่นกัน เพราะหากไม่จัดการให้ดี คุณก็พาแฟนสาวกลับมายากนะคะ”
คำพูดของเฝ่ยไป๋ลู่ทำให้จางอวี่ตระหนักว่ามีคนเข้ามาแทรกระหว่างความสัมพันธ์พวกเขา ทำให้เก
