“หวังหง เมื่อก่อนที่พวกเราสู้กันก็เพราะคิดช่วงชิงตำแหน่งศิษย์ที่แท้จริงที่ว่างลง…แต่ต้วนหลิงเทียนผู้นั้น มันพึ่งมาถึงไม่ทันได้ทำอะไรก็คว้าตำแหน่งศิษย์ที่แท้จริงไปแล้ว”
ชายหนุ่มที่กำลังเอ่ยคำกับสตรีนางนี้ ก็คือเจิ้งหงอี้ที่พึ่งออกจากสถานที่พักของเหล่าศิษย์ฝ่ายในมานั่นเอง
“เจ้าทำใจยอมรับเรื่องนี้ได้หรือ?”
เจิ้งหงอี้เอ่ยถามเสียงหนัก
“ได้แล้วอย่างไร ไม่ได้แล้วอย่างไร? เรื่องนี้อาจารย์ของเจ้าตัดสินใจไปแล้ว กระทั่งท่านปู่ของข้าก็มิอาจเปลี่ยนแปลงอันใดได้”
หวังหงมองสบตาเจิ้งงหงงอี้พลางตอบด้วยรอยยิ้ม แต่ต้นจนจบทีท่าของนางแลดูเฉยๆสบายๆ คล้ายเรื่องนี้ไม่ได้สลักสำคัญอะไรกับนาง
“หวังหงต่อหน้าข้าเจ้ามิต้องเสแสร้งอันใด…คนที่ไม่รู้จักเจ้าอาจจะเชื่อว่าเจ้าไม่ยี่หระกับเรื่องนี้…”
เจิ้งหงอี้แสยยะยิ้มเย้ยหยัน “แต่ข้ารู้ดี…ว่าคนที่ไม่เต็มใจกว่าใครก็คือเจ้า!”
