“มันอายุไม่ถึงร้อยปีก็ร้ายกาจขนาดนี้แล้ว…โตไปมันจะเป็นสัตว์ประหลาดอันใดกัน!?”
“ตอนนี้ข้าไม่แปลกใจเลยที่ไฉนท่านประมุขปฏิบัติกับมันดีนัก ด้วยพรสวรรค์และความสามารถของมัน ขอเพียงไม่ตกตายไปเสียครึ่งทาง กระทั่งคฤหาสน์เฉวียนโยวยังไม่เพียงพอกับมัน เวทีของมันสมควรเป็นทั่วทั้งแดนสวรรค์ใต้! กระทั่งอาจจะเหนือกว่านั้น!!”
“นับว่าตัวตนที่ร้ายกาจเช่นมันมีคุณสมบัติเป็นศิษย์ที่แท้จริงครบถ้วนแล้วล่ะ!”
…
เหล่าศิษย์ฝ่ายในที่ไม่ยอมรับต้วนหลิงเทียนในฐานะศิษย์ที่แท้จริงก่อนหน้า พอได้รับทราบถึงความแข็งแกร่งต้วนหลิงเทียนที่ยังมีอายุไม่ถึงร้อยปี ใจพวกมันก็บังเกิดความยอมรับทันที
“ข้าล่ะคิดว่าศิษย์ที่แท้จริงหากไม่เป็นของ ข้า เจิ้งหงอี้ก็ต้องเป็นหวังหงเสียอีก…ไม่คิดเลยว่าพวกเราจะถูกดับฝันไปตั้งแต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรแบบนี้”
ศิษย์ฝ่ายในคนหนึ่งที่พึ่งกลับมาจากด้านนอก เมื่อได้ยินบทสนทนาดังระงมจากเบื้องล่าง มันจึงหยุดเงี่ยหูฟังกลางหาว และพอรับทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด มันก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าไปมาพลางถอนหายใจดังเฮือก
และเสียงถอนหายใจดังเฮือกของมัน ก็ทำให้ศิษย์ฝ่ายในสัมผัสได้ถึงการคงอยู่ จึงเร่งรุดไปชมมอง พอเห็นว่าเป็นใครที่มาถอนหายใจแถวนี้ ก็เร่งรุดประสานมือทำความเคารพทันที
“ศิษย์พี่จ้วงฝาน”
“ศิษย์พี่จ้วงฝาน”
…
