กล่าวได้ว่าคนของนิกายอมตะเป้าผู่นั้น ผู้ที่ล่วงรู้ว่านิกายอมตะเป้าผู่มีอุปกรณ์อมตะระดับจอมราชันไว้ในครอบครองก็มีแต่ตัวประมุขเท่านั้น เพราะมันคือมรดกตกทอดของประมุขนิกายจากรุ่นสู่รุ่น
และอุปกรณ์อมตะจอมราชันชิ้นนี้จะไม่มีวันถูกนำออกมาใช้ง่ายๆ เว้นเสียแต่นิกายจะพบเจอกับหายนะภัยภิบัติถึงขั้นถูกฆ่าล้างนิกาย
เนื่องเพราะหากอุปกรณ์อมตะระดับจอมราชันถูกเปิดเผยออกมา เกรงว่านิกายอมตะเป้าผู่คงไม่มีปัญญารักษาไว้
“ย่อมไม่”
ซุนเหลียงเผิงสูดอากาศเข้าลึกๆค่อยเอ่ยตอบต้วนหลิงเทียน “อุปกรณ์อมตะระดับจอมราชันล้ำค่าเกินไป นิกายอมตะเป้าผู่เราไหนเลยจะมีได้…และต่อให้มีจริงๆ พวกมันคงถูกส่งมอบให้คฤหาสน์เฉวียนโยวนานแล้ว”
“เนื่องเพราะอาศัยความแข็งแกร่งของนิกายอมตะเป้าผู่เรา ยังไม่ทรงพลังมากพอจะรักษาอุปกรณ์อมตะจอมราชันเอาไว้”
หลังกล่าวจบ ซุนเหลียงเผิงก็ผายมือไปเบื้องหน้า “อย่างไรก็ตามถึงนิกายอมตะเป้าผู่เราจะไม่มีอุปกรณ์อมตะจอมราชัน แต่พวกเราก็มีสมบัติล้ำค่ามากมาย…อย่างน้อยๆอุปกรณ์อมตะระดับราชาที่เจ้าเห็นเบื้องหน้านับร้อยๆชิ้นนั้น ไม่เพียงมีเกราะอมตะระดับราชาที่ได้รับการหล่อเลี้ยงขัดเกลาจากจอมราชันอมตะ 3 ชิ้น ชิ้นอื่นๆก็มีมูลค่าไม่ด้อยกว่าเกราะที่ว่ากันทั้งสิ้น”
อันที่จริงตั้งแต่วินาทีแรกที่ต้วนหลิงเทียนรู้สึกตัวว่ามาโผล่ในถ้ำแห่งนี้ เขาก็ได้แผ่สำนึกเทวะออกไปสำรวจคร่าวๆดูทั่วทั้งโถงถ้ำแล้ว
