กระทั่งในท้ายที่สุดแล้ว ผู้คนที่เลือกจะเข้าร่วม 2 ตระกูลรวมกัน ยังมีไม่ถึงครึ่งของคนที่เลือกจะเข้าร่วมนิกายอมตะเหอฮวนด้วยซ้ำ
“เอาล่ะ หลังจากนี้พวกเราจะให้เวลาพวกเจ้าครึ่งชั่วยามเพื่อจัดการร่ำลาคนรู้จัก…หลังจากนี้อีกครึ่งชั่วยาม พวกเราจะแยกย้ายกันออกเดินทางกลับทันที”
จ่างซุนฉงฉีกวาดตามองเหล่ายอดเซียนอมตะทั้งหลายที่ลอยร่างอยู่ด้านหลังตัวแทนขุมกำลังต่างๆ พลางกล่าวประกาศออกมาเสียงดังฟังชัด
จากนั้นหลายคนก็เริ่มไปร่ำลาผู้อาวุโสของตัวเอง บ้างก็ไปลาสหาย
“อั้ย น้องต้วน! ไฉนท่านไม่เลือกนิกายอมตะเหอฮวนเล่า? นิกายอมตะเหอฮวนน่าอยู่ยิ่งนัก มีขุนเขาลำน้ำ ธรรมชาติงดงามยิ่งกว่าแดนเซียน ที่สำคัญยังมีสาวงามมากมาย…ว่ากันว่าศิษย์สตรีของนิกายอมตะเหอฮวนยังมีจำนวนมากกว่าครึ่งนึงของศิษย์ทั้งหมด และนี่ยังไม่นับสาวกขาเตาด้วยนะ…”
หวงเจียหลงกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยความไม่เข้าใจ ด้วยไม่ทราบจริงๆว่าไฉนน้องต้วนผู้นี้ถึงไม่เลือกจะอยู่นิกายอมตะเหอฮวน ในเมื่อบรรยากาศก็ดี หญิงก็งาม ช่างชวนให้บ่มเพาะพลังอย่างสำราญใจแท้ๆ…
และมันเองก็รู้ดีแก่ใจ ว่าการแยกจากกันคราวนี้ วันหน้ากว่าจะได้พบกันใหม่เกรงว่าคงไม่ง่ายแล้ว
“เหมือนๆกันนั่นล่ะ ไม่ใช่ว่าจะเลือกอะไรเดี๋ยวก็ได้เจอกันที่คฤหาสน์เฉวียนโยวอยู่ดีไม่ใช่หรือ?”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มกล่าว
