ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกด้วยน้ำเสียงระอา
“เหอะๆ…”
ได้ยินคำกล่าวจี้ใจของต้วนหลิงเทียน หวงเจียหลงก็ได้แต่หัวเราะออกมาด้วยความละอายเล็กน้อยจากนั้นก็หันไปมองหวงเจียเชา พลางกล่าวแก้เขินออกมาว่า “ว่าแต่เจียเชา เจ้านับว่าโชคดีไม่น้อยเลยนะ! ไม่เพียงแต่จะรอดชีวิตกลั[ออกมาได้ ยังเก็บคะแนนสะสมได้ตั้ง 17 แต้ม”
ก่อนที่จะเข้าแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับต่ำ หวงเจียหลงก็รู้อยู่แล้ว่าด้านในนั้นอันตรายมาก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมีอันตรายในรูปแบบไหนบ้าง
จนเมื่อมันรอดชีวิตกลับออกมาได้ จึงได้รับทราบถึงความอันตรายของแดนสวรรค์ใต้โบราณซึ้งถึงทรวง
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเคยคิดด้วยซ้ำ ว่าน้อง 5 ของมันอาจจะถูกผู้อื่นเข่นฆ่าไปแล้ว
“เป็นข้าโชคดีมากจริงๆ…หากไม่ได้น้องต้วนช่วยไว้ ป่านนี้ข้าคงนอนตัวเย็นอยู่ข้างใน ไม่ได้ออกมาแบบนี้แล้วล่ะ…”
หวงเจียเชากล่าวออกมาอย่างทอดถอนใจ ขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาสำนึกบุญคุณ เพราะหากไม่ใช่ต้วนหลิงเทียนมาช่วยมันได้ทันเวลา ป่านนี้มันคงตกตายไปแล้ว
“หือ!? เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึ?”
หลังหวงเจียหลงได้รับทราบเรื่องราวจากหวงเจียเชา มันก็หันไปขอบคุณต้วนหลิงเทียนซ้ำอยู่หลายรอบ
ได้ยินคำขอบคุณซ้ำๆของหวงเจียหลง ในใจต้วนหลิงเทียนกลับรู้สึกแปลกประหลาดยังไงไม่รู้
