้าไม่ต้องดิ้นรนขัดขืดมันหรอก นี่คือพลังของจอมราชันอมตะ…หากข้าเดาไม่ผิด พลังนี่จะพาเจ้าไปยังสถานที่ๆเจ้าต้องไป”
เสียงเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมของปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินพลันดังขึ้นในหูต้วนหลิงเทียนอย่างประจวบเหมาะ “อืม…ดูเหมือนจะเป็นพลังอาคมเคลื่อนย้ายบางอย่าง”
“พลังอาคมเคลื่อนย้าย?”
ได้ยินคำพูดของปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดิน ต้วนหลิงเทียนก็เลิกต่อต้านแข็งขืนพลังประหลาดทันที ขณะเดียวกันสองตาก็เริ่มลุกวาวสว่างขึ้น “ดูเหมือนมันจะเคลื่อนย้ายข้าไปวังจอมราชันอมตะอะไรนั่นเป็นแน่!”
ฉุกคิดได้ถึงจุดนี้ทั่วร่างต้วนหลิงเทียนก็ผ่อนคลายทันที
และหลังผ่านไปราวๆสิบลมหายใจ ต้วนหลิงเทียนแม้จะไม่อาจเห็นสิ่งใดนอกจากความมืด แต่เขาก็สัมผัสได้ว่าร่างเขาสมควรถูกเคลื่อนย้ายมาแล้ว ความรู้สึกยังเสมือนกำลังตกจากที่สูง!
จากนั้นไม่ทันไร ต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักว่าความมืดเบื้องหน้าได้อันตรธานหายไป สองตากลับมาแลเห็นแสงสว่างอีกครั้ง!
พอมองไปรอบๆ ต้วนหลิงเทียนก็พบว่า บัดนี้ตัวเองได้มาอยู่ในห้องหับแห่งหนึ่ง และนอกจากเตียงศิลาแล้วก็ไม่มีอะไรอื่นอีกเลย
ในห้องหับเล็กๆนี่ยังไม่มีแม้แต่หน้าต่างด้วยซ้ำ จะมีก็แต่ประตูบานหนึ่ง ทว่าประตูบานดังกล่าวมีม่านแสงฉาบคลุมเอาไว้ เห็นได้ชัดว่าเป็นม่านพลังปิดกั้นบางอย่าง
“พี่เจียเชาไปไหนแล้ว!?”
หลัมองสำรวจไปทั่วห้องหับเล็กๆแล้ว ต้วนหลิงเทียนที่จำได้ว่าเมื่อครู่เขายังอยู่กับหวงเจียเชาแท้ๆ แต่ตอนนี้
