คิด หวงเจียเชาก็ไปนั่งบนเตียงศิลา แล้วหลับตาเริ่มต้นบ่มเพาะพลังเพื่อรอเวลาทันที
ในขณะที่หวงเจียเชาตัดสินใจเลือกอยู่ในห้องไม่ไปไหน ต้วนหลิงเทียนก็ได้ยินเสียงแจ้งทางเลือกเช่นกัน จึงรู้ว่าห้องหับเล็กๆแห่งนี้ สมควรอยู่ในวังจอมราชันอมตะแล้ว
“พี่เจียเชาเองก็เป็นคนฉลาด คงไม่คิดออกมาเสี่ยงแน่นอน”
พอคิดถึงจุดนี้ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ขณะเดียวกันเขาก็ยืนมือออกไปผลักเปิดประตูเบื้องหน้า อย่างไร้ซึ่งความลังเลใดๆ
และเพียงแค่ประตูเริ่มแง้มเปิดไม่ทันอ้าออกมากมายอะไร สำนึกเทวะต้วนหลิงเทียนก็แผ่พุ่งชำแรกช่องว่างออกไปตรวจสอบที่ทางหลังประตูและอาณาบริเวณรอบๆหลังประตูอย่าระมัดระวัง เพื่อป้องกันการซุ่มโจมตี
อย่างไรก็ตามหลังจากนั้นสักพักเขาก็พบว่าเป็นตัวเขาคิดมากเกินไป
เมื่อเดินออกมาจากประตู เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องโถงอันกว้างใหญ่ปานไร้ขอบเขต ทั้งยังแลดูวิจิตรงดงามนัก ทว่ากลับไร้ซึ่งสิ่งใดอยู่เลย ชวนให้ผู้คนรู้สึกโหวงเหวงพิกล
“หืม?”
ขณะเดียวกัน ต้วนหลิงเทียนก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง และพอหันกลับมามองด้านหลัง ก็พบว่าประตูสู่ห้องเล็กๆของเขาหายไป จึตระหนักได้ว่าทันทีที่ก้าวเดินออกมาจากห้อง เขาก็คงถูกส่งตัวมาด้วยอาคมเคลื่อนย้ายอย่างไม่รู้ตัว
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
…
ทันทีที่กลับมาครองสติ ต้วนหลิงเทียนก็ได้ยินเสียงสายลมพัดเข้าหู พอหันไปมองตามเรื่องราว ก็พบว่
