ม่รู้ภัยนกขมิ้นอยู่เบื้องหลัง’
“ในเมื่อเจ้ากับข้าพวกเราค้นพบสถานที่แห่งนี้ก่อนพวกมัน…เช่นนั้นพวกเราร่วมมือกันสังหารผู้อื่นก่อนดีหรือไม่ แล้วค่อยมาตัดสินกันภายหลังว่าผู้ใดจะได้ครองกระบี่?”
“ประเสริฐ!”
ตั้งแต่ที่ต้วนหลิงเทียนกับหวงเจียเชาจะยังไม่เปิดประตูเดินเข้ามา หนึ่งหนุ่มหนึ่งวัยกลางคนก็ได้บรรลุข้อตกลงร่วมกันเป็นที่เรียบร้อย ว่าหลังจากฆ่าพวกต้วนหลิงเทียนทั้งสองแล้ว พวกมันค่อยมาวัดกันภายหลังว่าใครจะได้เป็นผู้ครอบครองกระบี่หนัก
“กระบี่หนักเล่มนั้น…ดูดีทีเดียว”
แม้จะสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าฟันจากทั้ง 2 ที่เพ่งเล็งเข้ามาเขม็ง แต่สีหน้าต้วนหลิงเทียนยังคงแลดูสงบไร้เรื่องราว สองตาเอาแต่จับจ้องมองไปยังกระบี่หนักบนแท่นด้วยประกายวับวาว
“เจ้าหนู กระบี่หนักเล่มนี้เหมาะกับเจ้าไม่เบาเลย…”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนมองจ้องกระบี่หนักด้วยสองตาลุกวาวนั้นเอง ในใจเขาพลันมีเสียงเด็กน้อยไม่หย่านมของปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินดังขึ้น
“โดยปกติแล้วผู้ที่เข้าใจกฏแห่งลมมักจะใช้อาวุธเบาและแหลมคม…ทว่าตัวเจ้านั้นได้เข้าใจในกฏแห่งดิน การใช้อาวุธประเภทกระบี่หนักหรือดาบใหญ่ ไม่เว้นพวกขวานกระบองนับว่าเหมาะสมกับเจ้าเป็นที่สุด!”
ปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินกล่าว
“หืม?”
แทบจะทันทีที่เสียงปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินดังจบคำ สองตาต้วนหลิงเทียนที่แต่เดิมลุกวาว ก็ยิ่งเปล่งแสงจ้าขึ้นมาดั่งดวงดารา
อุปกรณ์อมตะระดับราชาที่เหมาะสมกับเขางั้นรึ?
นอกจาก
