ตอนนี้หากหูหลินอี้หน้าด้านขอคืนขึ้นมาจริงๆ ต้วนหลิงเทียนก็ทำได้แค่ส่งมอบของให้มันกลับไปเท่านั้น
‘หากมันให้ข้าคืนของจริง ถ้าเป็นเกราะอมตะระดับราชาก็แล้วไป…แต่ถ้ามันให้ขาคืนทองเทพสุดลี้ลับขั้นแรก หลังข้าคืนให้มันแล้ว ข้าจะไปเข้าร่วมแดนสวรรค์ใต้โบราณในฐานะคนของประเทศหนันฉี่เสีย!’
ระหว่างที่รอว่าหูหลินอี้จะพูดอะไร ในใจต้วนหลิงเทียนก็ได้ตัดสินไปแล้ว
อย่างไรก็ตาม ไม่นานต้วนหลิงเทียนก็พบว่าเขาคิดมากเกินไป
หูหลินอี้นั้น ในฐานะที่เป็นถึงฮ่องเต้ฝูชิว ต่อให้ไร้ผู้คนมากมายมุงชมอยู่โดยรอบ แต่อยู่ต่อหน้าคนของประเทศฝูชิวแบบนี้ ไหนเลยมันยังจะกล้าขอให้ต้วนหลิงเทียนคืนของ?
เพราะหากมันทำแบบนั้นจริงๆ ก็ไม่ต่างอะไรจากมันเป็นคนจิตใจคับแคบ และอาจสร้างความไม่พอใจให้ต้วนหลิงเทียน และสุดท้ายก็ไม่ต่างอะไรจากมันผลักไสต้วนหลิงเทียนให้ไปอยู่ในอ้อมอกของประเทศหนันฉี่ด้วยตัวเอง!
“10 อันดับแรก เจ้ามั่นใจหรือไม่?”
และในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกำลังกังวล หูหลินอี้ก็กล่าวถามออกมาด้วยรอยยิ้ม
“ข้าจะทำให้ดีที่สุด”
ได้ยินคำถามดังกล่าวของหูหลินอี้ ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เพราะตอนนี้เขาตระหนักได้แล้วว่าหูหลินอี้ไม่คิดจะขอของทั้ง 2 ชิ้นคืนไป
จากนั้นหูหลินอี้ก็เลิกให้ความสนใจต้วนหลิงเทียน และหันไปนำพาคนขอประเทศฝูชิวเหาะไปยังน่านฟ้าเหนือใจกลางทะเลสาบอวิ๋นเยียนสืบต่อ
