สรรพสิ่งนั้น ไม่อาจหลีกหนีจาก เวลา มิติ ชีวิต ความตายได้เลย
เวลาไหลผ่านไปไม่หยุดยั้ง ดั่งสายน้ำไม่อาจหวนกลับ สรรพสิ่งล้วนอยู่ในสายธารแห่งการเวลาทั้งสิ้น
มิตินั้น เป็นดั่งรากฐานของสรรพสิ่ง
ชีวิตนั้นเป็นดั่งรากฐานของสรรพชีวิตทั้งมวล
และความตาย คือหายนะสำหรับสรรพชีวิตทั้งมวล…
“คนสองคนที่มีด่านพลังทัดเทียม ประสบการณ์ทั้งพลังฝีมือไม่แตกต่าง และเข้าใจความลึกซึ้งของกฏเท่าๆกัน…อย่างไรก็ตามหากคนหนึ่งเข้าใจกฏสูงสุด ส่วนอีกคนเข้าใจกฏรองลงมา คนแรกย่อมบดขยี้คนที่สองได้ง่ายดาย!”
“ไม่ใช่เพราะสิ่งอื่นใด เพียงเพราะคนแรกนั้นสามารถเข้าถึงกฏสูงสุด!”
ปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินกล่าวสืบต่อว่า “เป็นธรรมดาว่าแม้กฏสูงสุดทั้ง 4 จะทรงพลังมาก หากแต่คิดจะทำความเข้าใจและเข้าถึงมันได้ ก็ยากยิ่งเช่นกัน…”
“ก่อนอื่นเลยจำต้องมีโอกาสวาสนาเสียก่อน…ประการที่สองจำต้องมีไหวพริบปฎิภาณเลิศล้ำ และความสามารถในการทำความเข้าใจสูงส่ง เพราะคิดจะแตกฉาน 4 กฏสูงสุด จำต้องใช้ความสามารถในการทำความเข้าใจสูงส่งนัก”
กล่าวถึงจุดนี้เสียงกล่าวของปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “พวกเราก็เลยพูดไว้ว่า การที่เจ้าได้รับ1 ในกิ่งหลักของพฤกษาเทพกำเนิดชีพมาครอบครองแบบนี้ ก็ทำให้เจ้ามีโอกาสเข้าใจกฏแห่งชีวิตเท่านั้น ไม่ได้บอกว่าเจ้าจะเข้าใจกฏแห่งชีวิตได้แน่ๆ”
