สุดท้ายภายในโถงหลักตำหนักอันกว้างใหญ่ไพศาล ก็หลงเหลือแต่ต้วนหลิงเทียนกับพวกเท่านั้น
“เสี่ยวเทียน เจ้ารับแหวนนี้ไปเถอะ”
หวงเหยี่ยนเฟยใช้พลังหอบหิ้วแหวนพื้นที่ๆหูชิงส่งมาให้ไปทางต้วนหลิงเทียน พลางกล่าว “เมื่อครู่ข้าลองนับดูอีกรอบแล้ว พบว่ามีผลึกอมตะระดับสูง 510,000 ชิ้นครบถ้วน ไม่ขาดไม่เกินแม้แต่ชิ้นเดียว…”
“ลุงหวง นี่ท่านทำอะไร?”
หากแต่ต้วนหลิงเทียนไม่ได้เอื้อมมือไปรับแหวนพื้นที่มาแต่อย่างใด “ถึงแม้ข้าจะเป็นคนหลอมโอสถเฉียนจินก็จริง หากแต่ไส้เดือนฝอยทองทั้งสองก็เป็นลุงหวงซื้อมาให้ข้า”
“นอกจากนั้นบุปผาวิญญาณลี้ลับ 1 ใน 2 ก็เป็นลุงหวงมอบให้ข้าอีก”
“เช่นนั้นผลึกอมตะระดับสูง 510,000 ชิ้นนี้ เต็มที่ข้าก็ขอรับไว้เพียง 200,000 เท่านั้น”
ต้วนหลิงเทียยนกล่าวคำขาดออกมา น้ำเสียงยังฟังดูแน่วแน่ไม่คิดเปลี่ยนแปลง
เขาเองก็เป็นคนมีหลักการ ทั้งไม่ใช่คนที่ไม่รู้บุญคุณคน!
อย่างไรก็ตามเขาที่แน่วแน่ ก็ต้องเจอกับหวงเจียหลงที่แน่วแน่ไม่แพ้กัน “เสี่ยวเทียนเจ้าเกรงใจไปแล้ว…หากไม่ใช่เพราะเจ้า ยังจะมีผู้ใดหาญกล้ารับประกันว่าวัตถุดิบจะไม่ถูกหลอมไปอย่างสูญเปล่า?”
“เช่นนั้น…ข้าขอรับไว้เพียง 10,000 ผลึกอมตะระดับสูงเถอะ ส่วนผลึกอมตะระดับสูงอีก 500,000 ชิ้นที่เหลือเจ้าเก็บไว้เสีย”
“หากเจ้าไม่ยอมรับ ก็เสมือนไม่ไว้หน้าข้า เช่นนั้นต่อไปก็อย่าได้เรียกข้าว่าลุงหวงแล้ว!”
