ไฉนน้องต้วนของมันทำท่าราวกับจะรู้จักกับอัจฉริยะปีศาจที่เป็นผู้ฝึกตนอิสระของประเทศตงหมิงเล่า?
อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้รู้เลยว่าต้วนหลิงเทียนกับหลิงเจวี๋ยอวิ๋นนั้นไม่ได้รู้จักกันแต่อย่างไร ทั้งคู่พึ่งจะเคยพบกันเพียงครั้งเดียวตอนเช้าวันงานประมูลเท่านั้น อย่างไรก็ตามทั้งคู่ต่างสัมผัสได้ถึงความยากลำบากของอีกฝ่าย ที่ก้าวเดินมาถึงจุดนี้ได้ จึงบังเกิดความรู้สึกเห็นอกเห็นใจกัน และไม่ได้มีอะไรอื่น
กระทั่งหนึ่งวาจาทักทาย ยังไม่เคยกล่าวกันออกมาด้วยซ้ำ
‘หืม พวกมันรู้จักกันมาก่อนงั้นรึ?’
สีหน้าเหลียนเจิ้งสิงแม้ผิวเผินจะแลดูสงบ หากแต่ลึกลงไปในใจ ใบหน้าของมันกลับเปลี่ยนเป็นมืดดำทั้งอัปลักษณ์ เพราะมันไม่คิดเลยว่า…วาจาที่กล่าวไปหมายสร้างความร้าวฉานให้ทั้งคู่ สุดท้ายจะจบลงโดยมีผลลัพธ์เช่นนี้!
“เจ้าเมืองหวง…เมื่อครู่ท่านบอกให้หลานเจียหลงไปนำโอสถเฉียนจินมา…ในเมื่อหลานเจียหลงกลับมาแล้วทั้งยื่นส่งขวดนั่นให้ท่าน หรือว่าในขวดนั่นมีโอสถเฉียนจิน?”
หูชิง ยอดฝีมือขอบเขตราชาอมตะ 1 ต้นกำเนิดของประเทศตงหมิง สองตาของมันที่เอาแต่จับจองมองขวดโอสถในมือของหวงเหยี่ยนเฟยมานานสองนาน สุดท้ายก็เงยหน้าขึ้นมามองถามหวงเหยี่ยนเฟยเสียงขรึม
“ผู้เฒ่าหูกล่าวถูกแล้ว”
