หลังพยายามระงับลมหายใจที่กลายเป็นหอบถี่ เหลียนเจิ้งสิงก็ยังคงไม่กล่าวอะไร จนเมื่อหวงเหยี่ยนเฟยหันมามองถามว่า “ท่านเหลียน ท่านยังคิดเพิ่มราคาอีกหรือไม่?”
“อาเหลียน…”
องค์ชาย 7 แห่งประเทศโม่หลุนเองก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังเหลียนเจิ้งสิงด้วยสายตาเป็นกังวล และกล่าวทักเพื่อกระตุ้นเตือนอีกฝ่าย
“500,000 ผลึกอมตะระดับสูง!”
เหลียนเจิ้งสิงสูดอากาศเข้าลึกๆเฮือกหนึ่ง ค่อยกัดฟันเสนอราคาออกมา จากนั้นก็หันไปมองหูชิงพลางกล่าวว่า “ผู้เฒ่าหู หากท่านยังเพิ่มราคามากไปกว่านี้ โอสถเฉียนจินนี่ข้าก็ไม่ต้องการมันแล้ว…”
“เพียงแค่ว่า…ท่านยินดีจ่ายออกด้วยผลึกอมตะระดับสูงเกิน 500,000 ชิ้นเพื่อซื้อโอสถเฉียนจินให้คนนอกผู้หนึ่ง…มันคุ้มค่าแน่หรือ?”
วาจาท้ายประโยคของเหลียนเจิ้งสิงยามกล่าวออก เห็นชัดว่าจงใจจะสื่อความนัยประการหนึ่ง…
วันนี้ที่มันเหลียนเจิ้งสิงพยายามซื้อหาโอสถเฉียนจิน ก็เพื่อมอบให้องค์ชาย 7 แห่งประเทศโม่หลุน และองค์ชาย 7 แห่งโม่หลุน ก็คือทายาทสายเลือดหลักของตระกูลราชวงศ์ กล่าวได้ว่าเป็นคนของประเทศโม่หลุนมันเต็มตัว!
ทว่าหูชิงนั้น กำลังจะประมูลโอสถเฉียนจินให้กับคนนอกผู้หนึ่ง!
จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้มันกล่าวถามหูชิงออกไปแบบนั้น
“ไม่ว่าจักคุ้มค่าหรือไม่ ในใจข้าล้วนดีดลูกคิดรางแก้วคำนวณไว้ชัดเจน…อย่างไรก็ตามข้ายังต้องขอขอบคุณสหายเหลียนอยู่บ้าง ที่สละโอสถเฉียนจินเม็ดนี้ให้ข้า”
