ด้านหวงเหยี่ยนเฟกับผู้เฒ่าโม่เองก็หันไปมองต้วนหลิงเทียนเป็นสายตาเดียวกัน
“เสี่ยวเทียนเจ้ารู้หรือ…ว่ากิ่งไม้นั่นคืออะไร?”
หวงเหยี่ยนกล่าวถามออกมาอย่างไม่แน่ใจ
“ข้าเองก็ไม่รู้หรอกลุงหวง”
ได้ยินคำถามของหวงเหยี่ยนเฟย ต้วนหลิงเทียนก็คลี่ยิ้มเจื่อนๆ ส่ายหัวกล่าวตอบ “ข้าแค่เห็นว่ากิ่งไม้นั่นไม่ธรรมดาเลยจริงๆ…หากข้าพลาดมันไปข้าอาจนึกเสียใจภายหลังก็ได้”
“มิผิด กิ่งไม้นั่นไม่ธรรมดาจริงๆ…นับว่าเป็นครั้งแรกในชีวิตข้าเลยก็ว่าได้ที่เคยเห็นกิ่งไม้ที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตมากมายขนาดนี้”
หวงเหยี่ยนเฟยกล่าว
“หากกิ่งไม้นี่เป็นหนึ่งในวัตถุดิบสำหรับหลอมปรุงโอสถอมตะบางอย่าง…ข้าเชื่อว่าโอสถอมตะที่ต้องมีมันเป็นส่วนประกอบต้องยอดเยี่ยมเป็นแน่!”
หวงเจียหลงเองก็ฟื้นสติกลับมาแล้ว ยังหันไปมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนอย่างตื่นเต้น จากนั้นค่อยถามต่อว่า “น้องต้วน…ใช่เจ้ากำลังสงสัยว่ามันอาจเป็นวัตถุดิบสำหรับหลอมโอสถอันใดหรือไม่?”
ทว่าตอนนี้สายตาของต้วนหลิงเทียนกำลังจับจ้องไปยังกิ่งไม้บนเวทีประมูลไม่วางตา ไม่ได้สนใจคำถามของหวงเจียหลง
อย่างไรก็ตามการเงียบไปไม่กล่าวคำของต้วนหลิงเทียน ทั้ง 3 ล้วนเข้าใจไปทำนองเดียวกันว่าความเงียบของต้วนหลิงเทียนคือการยอมรับ
“นั่นมิใช่พฤกษาเทพครองสวรรค์…หากมันเป็นแค่พฤกษาเทพครองสวรรค์ คงไม่พอทำให้พวกเราทั้ง 3 แลดูคึกคักขนาดนี้หรอก!”
