ภายในห้องส่วนตัว หวงเจียหลงได้แต่มองถามต้วนหลิงเทียนตาปริบๆ
“ข้ามีแค่ผลึกอมตะระดับกลางราวๆ 25 ล้านก้อนเท่านั้น จำนวนนี้สามารถเปลี่ยนเป็นผลึกอมตะระดับสูงได้ 250,000 ชิ้น ส่วนผลึกอมตะระดับสูงอีกแสนชิ้นที่ขาด ข้าก็แค่เอาอุปกณ์อมตะระดับราชาไปจำนำสักชิ้น…”
ต้วนหลิงเทียนยิ้ม
ถึงแม้ว่าผลึกอมตะในมือเขาจะมีไม่พอจ่าย อย่างไรก็ตามแค่เขาเอาอุปกรณ์อมตะระดับราชาออกมาวางไว้สักชิ้นเป็นหลักประกัน ก็เพียงพอแล้ว
“เสี่ยวเทียน เจ้าไม่ต้องเอาอุปกรณ์อมตะระดับราชาไปจำนำให้ยุ่งยากหรอก”
หวงเหยี่ยนเฟยกล่าวขัดต้วนหลิงเทียน ก่อนจะพูดเสริมต่อว่า “เอาแบบนี้เป็นไง ข้าให้เจ้ายืมก่อน 100,000 ผลึกอมตะระดับสูง…วันหลังพอเจ้ามีแล้ว ก็ค่อยคืนผลึกอมตะระดับสูงให้ข้า”
“ถ้างั้นข้าต้องขอขอบคุณลุงหวงมาก”
ต้วนหลิงเทียนย่อมรู้ดีว่าที่หวงเหยี่ยนเฟยทำแบบนี้เพื่อกันไม่ให้เขานำอุปกรณ์อมตะระดับราชาไปจำนำ เพราะเมื่อนำไปจำนำแล้วเขาก็เสมือนถูกกำหนดให้พบกับความสูญเสีย อย่างน้อยๆก็ดอกเบี้ยแพงหูฉี่ยามไถ่ แถมหากมาไถ่ไม่ทันเวลา ก็มีอันต้องหลุดจำนำ…
ที่หวงเหยี่ยนเฟยเสนอเรื่องให้ยืมออกมา เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้เขาต้องลำบาก และวุ่นวายกับการวิ่งเต้นหาผลึกอมตะมาไถ่ของ
เขาก็เลยไม่คิดจะปฏิเสธ
