“กล่าวไปเป็นเช่นนี้ก็ไม่แปลกนี่นา…กิ่งไม้นิรนามนี่ กระทั่งราชาอมตะ 4 รูปยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร เช่นนั้นตระกูลราชวงศ์ตันจี้ก็ไม่ทราบจะเอามันไปทำประโยชน์อันใดได้ ข้าคิดว่าคงประมูลไปเป็นของตกแต่งหรือของสะสมเท่านั้นล่ะ”
“จ่ายออก 200,000 ผลึกอมตะระดับสูงเพื่อสิ่งของตกแต่งหรือสะสมงั้นรึ? มารดามันเถอะ! จะร่ำรวยเกินไปแล้ว!!”
“นั่นสิ นี่มิต่างอะไรกับสละอุปกรณ์อมตะระดับราชา 2 ชิ้นเพื่อของตกแต่งหรือของสะสมไร้ประโยชน์ชิ้นหนึ่ง…ความกล้าหาญเช่นนี้ สุดที่ผู้คนธรรมดาสามัญจะมีได้จริงๆ…”
“ของประหลาดเช่นนี้ มีเงินอย่างเดียวซื้อไม่ได้จริงๆ…ต้องใจรักด้วย!”
…
ท่ามกลางกระแสเสียงสนทนาวุ่นวายดังระงม ด้านห้องส่วนตัวของประเทศโม่หลุนก็เงียบไปไม่พูดจาใดไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวอยู่นาน เห็นได้ชัดว่าไม่คิดประมูลสู้แล้ว
“200,000 ผลึกอมตะระดับสูง ครั้งที่ 1!”
ชายชราชุดเทาที่ยืนอยู่บนเวทีประมูลเมื่อเห็นว่าไม่มีใครคิดจะเสนอราคาเพิ่ม มันก็เริ่มนับถอยหลังทันที
“210,000 ผลึกอมตะระดับสูง!”
อย่างไรก็ตามไม่ทันที่ชายชราชุดเทาจะได้นับครั้งที่สอง เสียงชายชราหนึ่งพลันดังออกมาจากห้องส่วนตัวของประเทศตงหมิง ยังเป็นชายชราที่นำคนของประเทศตงหมิงมาเข้าร่วมการประมูลครั้งนี้
“250,000 ผลึกอมตะระดับสูง”
