คล้ายติดเชื้อความมั่นใจของต้วนหลิงเทียนจนไร้ทางเยยียวยาแล้วก็ไม่ปาน หวงเหยี่ยยนเฟยเร่งติดต่อไปยังผู้นำคนของประเทศตงหมิงและประเทศโม่หลุนเพื่อนัดแนะวันเวลาทันที
“อีก 10 วันหลังจากนี้รึ? ประเสริฐ! เจ้าเมืองหวง…อีก 10 วันหลังจากนี้พวกเราจักพาคนไปรบกวนที่ตำหนักที่พักของท่าน!”
ไม่นานคนของประเทศโม่หลุนก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงยินดี
“เจ้าเมืองหวง ไม่ทราบว่าข้าจะพอมีวาสนาได้พบปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชาผู้นั้นหรือไม่?”
ส่วนผู้นำของคนประเทศตงหมิงที่เป็นชายชรานั้น เห็นได้ชัดว่าเต็มไปด้วยความสนใจในตัวปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชาที่หวงเหยี่ยนเฟยเชิญมาได้เป็นอย่างมาก จึงอยากเข้าพบปะเพื่อสานไมตรี
“ผู้เฒ่าหู เรื่องนี้ข้าต้องขออภัยท่านจริงๆ…แต่ปรมาจารย์หลอมโอสถผู้นั้น มิชอบพบปะคนนอก”
หวงเหยี่ยนตอบกลับด้วยน้ำเสียงจนปัญญา
เป็นธรรมดาว่าตอนนี้มันไม่อาจกล่าวบอกอีกฝ่ายไปตรงๆ ว่าที่แท้มันไม่มีปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชาที่ไหนทั้งนั้น ผู้ที่จะหลอมโอสถเฉียนจินยังเป็นแค่ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูง!
ก่อนหน้านี้ หากมีคนมาบอกมันว่าปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงคนหนึ่งมีความมั่นใจว่าจะหลอมโอสถเฉียนจินได้สำเร็จ ให้ตายมันก็ไม่เชื่อคำพูดอีกฝ่ายแน่นอน!
