“ขออภัยสหายท่านนี้ด้วย ข้าพเจ้าเองก็ไม่ทราบเหมือนกันว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น…คนของประเทศโมห่หลุนกับประเทศตงหมิงคงมิได้เผลอหลับไปแล้วหรอกนะ?”
“นั่นสิ ข้าไม่เข้าใจจริงๆว่าคนของประเทศตงหมิงกับประเทศโม่หลุนกำลังคิดอะไรกันอยู่…”
“พวกมันไฉนไม่เคลื่อนไหว…พวกมันทำอันใดอยู่กันแน่?”
…
ในขณะที่โถงประมูลเต็มไปด้วยเสียงฮือฮาด้วยความไม่เข้าใจ ภายในห้องส่วนตัวของประเทศโม่หลุนกับตงหมิงก็ยากจะสงบอยู่ได้เช่นกัน
ณ ห้องส่วนตัวของคนประเทศโม่หลุน
“ท่านอาเหลียน ไฉนท่านไม่ประมูลแย่งไส้เดือนฝอยทอง 2 ตัวนั่นมาเล่า ท่านบอกเองมิใช่หรือว่าจะประมูลมาให้ข้าให้ได้…แล้วที่แท้นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”
องค์ชาย 7 แห่งประเทศโม่หลุนขมวดคิ้วมองถามชายวัยกลางคนแลดูน่ากรงขามในชุดสีน้ำเงินข้างๆด้วยความสับสน น้ำเสียงยังฟังดูก้าวร้าวเล็กน้อย
ถึงแม้ตัวมันจะรู้ดีว่าต่อให้ได้ไส้เดือนฝอยทองนั่นมา แต่โอกาสที่จะหลอมให้เป็นโอสถเฉียนจินได้จะริบหรี่เต็มที…
แต่สุดท้ายให้ริบหรี่เพียงใดแต่ก็ถือว่ามีความหวัง
ทว่าหากไม่ได้มาแม้กระทั่งไส้เดือนฝอยทอง 2 ตัวนั่น ก็ไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวความหวังอันใดด้วยซ้ำ!
