‘ดูเหมือนการได้รับกระบี่อมตะจอมราชันจะทำให้รองหัวหน้าเผ่าผู้เฒ่ามีความสุขอย่างมากจริงๆ…กระทั่งวรยุทธ์อมตะกับเวท์พลังระดับราชาที่ท่านเองก็สมควรมีอยู่แค่นั้น กลับหยิบควักออกมามอบให้ผู้อื่น’
ไป๋กังลอบกล่าวในใจ
ยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่บันทึกวรยุทธ์อมตะหรือเวทย์พลังระดับราชาเอาไว้นั้น แม้มันจะใช้ครั้งเดียวทิ้ง แต่ยังหายากยิ่งก่ายันต์อมตะเก็บความทรงจำที่ใช้บันทึกวรยุทธ์อมตะกับเวทย์พลังที่ใช้กันตามปกติเสียอีก
จุดหนึ่งที่เหมือนกันก็คือ หากคิดจะบันทึกวรยุทธ์อมตะหรือเวทย์พลังระดับราชาลงยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษนั้น อย่างน้อยๆก็ต้องแตกฉานและเข้าใจถึงกฏที่แฝงมาในวรยุทธ์อมตะหรือเวทย์พลังระดับราชาในระดับหนึ่งเสียก่อน หาไม่แล้วก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะบันทึกมันลงไปได้
และเท่าที่ไป๋กังรู้ ในเผ่าพยัคฆ์เหินนั้น มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเข้าถึงกฏในวรยุทธ์และเวทย์พลังจนสามารถบันทึกส่งต่อให้ผู้อื่นได้ และคนๆนั้นก็คือประมุขของเผ่าพยัคฆ์เหินสาขาคฤหาสน์เฉวียนโยวนั่นเอง
อีกทั้งการบันทึกองค์ความรู้ที่เข้าใจลงยันต์อมตะเก็บความทรงจำพิเศษนั้น หาได้ง่ายดายเหมือนการบันทึกความทรงจำลงยันต์อมตะเก้บความทรงจำปกติไม่! ยังต้องใช้พลังและความพยายามไม่น้อยเลยทีเดียว เรียกว่าไม่ต่างอะไรจากถูกสูบกลืนชีวิตไปส่วนหนึ่ง!
