ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตระหนกอยู่บ้าง เพราะหากมันยังดูดกลืนพังของเขาด้วยอัตราเร็วขนาดนี้ไม่หยุด คงไม่ถึงวันมีหวังพลังในร่างเขาได้ถูกกระดองเต๋าเล็กจิ๋วนั่นสูบจนแห้งเหือดแน่!
“เจ้าหนูไม่ต้องตกใจไป เจ้านี่มันไร้ร่างต้นมาเป็นระยะเวลานานจึงค่อนข้างหิวโหยอดอยากอยู่บ้าง…มันคงดูดกลืนพลังเจ้าไปไม่กี่วันเดี๋ยวมันก็หยุดไปเอง”
เสียงของเพลิงเทพโกลาหลดังไขข้อสงสัยให้ต้วนหลิงเทียนพอดี “ไม่กี่วันหลังจากนี้เจ้าก็ให้ความร่วมมือกับมันหน่อย ดูดซับพลังวิญญาณฟ้าดินและขัดเกลาเปลี่ยนเป็นพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดป้อนให้มันกินเสีย…มีเจ้าช่วยมันอีกแรง ไม่นานเดี๋ยวมันก็ตื่นเอง”
“ตื่น?”
พอได้ยินคำอธิบายของเพลิงเทพโกลาหล ต้วนหลิงเทียนก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก จากนั้นสองตาเขาก็ลุกวาวสว่างจ้าขึ้นมาทันที
อีกแค่ไม่กี่วัน ปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินขั้นที่ 3 ก็จะตื่นแล้วงั้นเหรอ?
จากนั้นต้วนหลิงเทียนก็เลิกคิดฟุ้งซ่านใดๆสืบต่อ เร่งโคจรดูดซับพลังวิญญาณฟ้าดินเพื่อบ่มเพาะพลังทันที หากแต่คราวนี้เขาไม่ได้ใช้ผลึกเทพแต่อย่างใด
อาศัยการดูดซับพลังวิญญาณฟ้าดินเพื่อบ่มเพาะในเวลาไม่กี่วัน เขาไม่จำเป็นต้องใช้ผลึกเทพแต่อย่างใด เพราะเขาไม่ได้บ่มเพาะสั่งสมพลังให้ตัวเอง แต่เสมือนทำอาหารให้กระดองเต่าอันจิ๋วนี่รับประทาน…
