และต้นตอความมั่นใจของมันก็ไม่ได้มาจากบิดา แต่มาจากอาไป๋และผู้เฒ่าโม่!
และหากจะกล่าวว่าอาไป๋กับผู้เฒ่าโม่คือบ่อเกิดความมั่นใจของมันแล้วล่ะก็…
เช่นนั้นเผ่าพยัคฆ์เหิน กับเผ่าพญาอินทรีย์ขนดำ ก็คือบ่อเกิดความมั่นใจของอาไป๋และผู้เฒ่าโม่!
“ข้าได้ยินผู้เฒ่าในร้านของข้ากล่าวว่า…สหายทั้ง 3 คิดจะมอบกระบี่อมตะจอมราชันเล่มนี้ให้ขุมกำลังบางแห่งเพื่อแลกเปลี่ยนกับผลประโยชน์งั้นหรือ?”
องค์ชาย 9 นั้นย่อมได้ฟังรายงานเรื่อราวที่เกิดขึ้นจากชายยชราเคราขาวมาแล้ว จงล่วงรู้ว่าทั้ง 3 คุยอะไรกันบ้าง จึงหยีตาเอ่ยถามชิมลางออกไป “ข้าสนใจยิ่ง…ไม่ทราบว่าสหายทั้ง 3 คิดส่งมอบกระบี่อมตะจอมราชันไปให้ขุมกำลังใด?”
และแทบจะทันทีที่องค์ชาย 9 กล่าวจบคำ ชายชราที่อยู่ด้านหลังของมันทั้ง 2 ก็มองจ้องไปยยังไป๋กังตาเขม็ง
“อันใด หรือคิดอาศัยขุนนางอมตะ 9 ตำหนักสองคนนี่…ลงมือบีบคั้นข้าไป๋กังคนนี้?”
ไป๋กังเหลือบมองชายชราทั้ง 2 อย่างไร้ซึ่งความหวั่นเกรงใดๆ มุมปากยังยกยิ้มแสยะเย้ยหยันออกมา
“ไป๋กัง?”
ได้ยินชื่อของไป๋กัง ชายชราทั้งสองอดขมวดคิ้วไม่ได้ พวกมันรู้สึกว่านามนี้ช่างคุ้นหูพวกมันนัก แต่ไม่ทราบว่าเคยไปได้ยินมาจากที่ไหน
“หึ! นี่น่ะหรือการต้อนรับอาคันตุกะของตระกูลราชวงศ์ประเทศตันจี้? ดูเหมือนว่าหลังกลับไปที่วัง ข้าต้องไปคุยกับฮ่องเต้ตันจี้หน่อยแล้วกระมัง?”
หวงเจียหลงกล่าวออกเสียงเย็น
กลับวัง?
