และการคงอยู่ของเผ่าพยัคฆ์เหินต้นสังกัดไป๋กังในแดนสวรรค์ใต้นั้น ก็ไม่ใช่อะไรที่ฮ่องเต้ฝูชิวหรือฮ่องเต้ตันจี้จะล่วงเกินได้ง่ายๆ
ไม่ต้องกล่าวถึงมันที่เป็นแค่องค์ชายคนหนึ่งของประเทศตันจี้เลย
วูบ! วูบ! วูบ!
…
ชายชราเคราขาววผู้ดูแลร้าน รวมถึงพนักงานร้านคนอื่นๆที่ออกหน้าหาเรื่องไป๋กังทั้งหมด บัดนี้หน้าเบี้ยวไปจนดูแทบไม่เป็นคน!
ล้อกันเล่นหรือไร!?
ไป๋กังผู้นี้ไม่ใช่แค่ยอดฝีมือขอบเขตขุนนางอมตะ 10 ทิศเท่านั้น แต่ยังเป็นพยัคฆ์เหินลายทองแดงแห่งเผ่าพยัคฆ์เหินอีกด้วย!
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่ครั้งนี้อีกฝ่ายมีสิทธิ์ลงมืออย่างชอบธรรม ต่อให้อีกฝ่ายจะมีโมโหจนเข่นฆ่าองค์ชาย 9 เพราะไม่พอใจ แต่ฮ๋องเต้ตันจี้ก็คงไม่ติดใจเอาความแม้แต่น้อย
“ที่แท้…เป็นใต้เท้าไป๋กังนี่เอง! ใต้เท้าไป๋กัง คนงานในร้านข้านับว่าเสียมารยาทต่อท่านแล้ว แตข้าเชื่อว่าท่านที่เป็นผู้ใหญ่ใจกว้างคนหนึ่ง คงไม่ถือสาหาความพวกมัน…”
องค์ชาย 9 รีบกล่าวแก้ไขสถานการณ์เร็ไวและหาทางประณีประนอมโดยเร็ว จากนั้นก็เร่งกล่าวถามเปลี่ยนเรือง “ใต้เท้าไป๋กัง เช่นนั้นกระบี่อมตะจอมราชันนี่ ท่านคิดจะมอบให้ทางเผ่าพยัคฆ์เหินของท่านหรือ?”
อย่างไรก็ตาม แม้องค์ชาย 9 จะถามไถ่พูดจาประจบอะไร ไป๋กังก็ไม่เหลือบแลมันแม้แต่น้อย หลังจากกล่าวชวนต้วนหลิงเทียนกับหวงเจียหลงด้วยรอยยิ้มแล้ว มันก็เดินออกจากร้านไปทันที
