นอกจากนั้นทุกผู้คนไม่ว่าใคร ไม่จำเป็นต้องใช้สำนึกเทวะตรวจสอบดูก็คงทราบได้ทันที ว่าพลังอานุภาพของกระบี่เล่มนี้ มันเหนือกว่ากระบี่อมตะระดับราชาไปไกลโข!
“กระบี่อมตะจอมราชัน! มารดามันเถอะ…นั่นคือกระบี่อมตะจอมราชัน!!”
“จ้าวสวรรค์ช่วย! ข้าไม่นึกไม่ฝันเลยจริงๆ ว่าชาตินี้ข้าจะมีวันได้ยลโฉมกระบี่อมตะจอมราชันกับตา!!”
“ในกระเทศตันจี้ของเรา ดูเหมือนครั้งสุดท้ายที่มีอุปกรณ์อมตะระดับจอมราชันปรากฏขึ้น ก็ต้องย้อนกลับไปเมื่อ 1,300 ปีก่อนใช่หรือไม่?”
“กระบี่อมตะจอมราชัน! กระบี่เล่มนั้น…กลับเป็นกระบี่อมตะจอมราชันจริงๆ!!”
…
จังหวะนี้เหล่าลูกค้าในร้านไม่เว้นพนักงานทั้งหลายที่ได้สติกลับคืน ก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หากแต่สีหน้าแววตายังฉายชัดถึงความตื่นตระหนกทั้งเหลือเชื่อไม่หาย!
ด้านหวงเจียหลงเองก็เริ่มกวาดตามองไปทั่วทั้งร้านด้วยสายตาเปี่ยมจิตฆ่าฟัน
ตอนนี้ในใจมันมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น…
นั่นคือเข่นฆ่าคนในร้านที่คิดจะออกไปแจ้งข่าวหรือใช้ยันต์อมตะสื่อสารทิ้งเสีย! เพื่อไม่ให้ข่าวเรื่องกระบี่อมตะจอมราชันเล็ดลอดออกไปนอกร้านเด็ดขาด!!
อย่างไรก็ตามหวงเจียหลงยังคงลงมือช้าเกินไป
นั่นเพราะผู้ดูแลร้านหินดิบแห่งนี้ อันเป็นชายชราที่มีหนวดเคราขาวโพลนได้สะบัดมือเรียกใช้ยันต์อมตะสื่อสารไปเรียบร้อยแล้ว